Hulpbronnenoorlogen en de Versnelde Grote Reset
Hulpbronnenoorlogen en de Versnelling van de Grote Reset
Toen ik in 2013 The Big Reset schreef, betoogde ik dat het post-1971 dollar-gebaseerde monetaire systeem, gebouwd op het drijfzand van eindeloze schulden, de goudprijzen onderdrukte en de Amerikaanse financiële dominantie, onhoudbaar was. Ik voorspelde een komende herstart waarbij goud zijn rol als monetaire anker zou heroveren, de dollar zijn exclusieve reserve-status zou verliezen, en landen zoals China en Rusland een multipolaire orde zouden afdwingen. In het nawoord waarschuwde ik dat dit eerst tot oorlog zou kunnen leiden. De gebeurtenissen van begin 2026 hebben die theses niet alleen gevalideerd, maar ook dramatisch versneld.
Vertaal de volgende tekst in deze talen.
Wat we getuigen in Oekraïne, Gaza, Libanon, Iran en Venezuela is geen reeks geïsoleerde regionale crises. Het is een gecoördineerde machtswedstrijd tussen de VS/NAVO/Israël-as en het China/Rusland/BRICS/Iran-blok, waarvoor voornamelijk wordt gestreden om controle over de twee meest strategische grondstofklassen van onze tijd: energie (olie) en kritieke metalen/mineralen.
In wezen is dit een grondstoffenoorlog. China domineert de raffinage en verwerking van zeldzame aarde, gallium, germanium, grafiet, antimoon en andere grondstoffen die essentieel zijn voor halfgeleiders, elektrische voertuigen, windturbines, raketten en defensie-elektronica, en controleert meer dan 70% van de wereldwijde mijnbouw van zeldzame aarde en 90% van de verwerking. Het heeft dit machtsmiddel gewapend met exportbeperkingen en vergunningsvereisten, als reactie op de technologieverboden en tarieven van de VS.
De VS gebruikt ondertussen zijn militaire bereik, sancties, conflicten en allianties om vijanden goedkoop olie te ontzeggen, de levensader van de importafhankelijke economie van China, waar afgeprijsde ruwe olie uit Iran, Venezuela en Rusland al lange tijd een cruciaal kostenvoordeel biedt. Zoals ik nog maar een paar dagen geleden op X plaatste: "De VS probeert China te schaden door belangrijke olie leveranciers Iran en Venezuela aan te vallen."
Vertaal de volgende tekst in deze talen
Metalen versus olie is een nieuwe Grote Spel. Laten we duidelijk zijn: moderne economieën en legers draaien op fysieke hulpbronnen, niet alleen op fiatpapier. Zoals Alice Gower van Azure Strategy onlangs opmerkte: “De competitie tussen grootmachten is teruggekeerd naar de basisprincipes: wie controleert de fysieke hulpbronnen waarop moderne economieën en legers draaien. Energie, kritieke mineralen en industriële capaciteit zijn hefboom, niet alleen economische activa.”
De strategie van China is decennia in de maak. Denk aan de beroemde opmerking van Deng Xiaoping in 1992: 'Het Midden-Oosten heeft olie en China heeft zeldzame aardmetalen.' Beijing heeft methodisch dominantie opgebouwd in de 'nieuwe olie' van de 21e eeuw, kritieke mineralen, terwijl het goedkopere energievoorzieningen veiligstelde via schaduwvloten en samenwerkingen met gesanctioneerde staten. Als commodity fondsbeheerder heb ik dit uit de eerste hand meegemaakt.
Dus, de VS counterde door energie-stromen te verstoren, en China te verstikken van goedkope olie uit Venezuela of de Golf, om te kampen met industriële vertragingen die zijn militaire modernisering beperken.
Vertaal de volgende tekst in deze talen.
Deze dynamiek verklaart de onderling samenhangende conflicten die we vandaag de dag zien. Oekraïne blijft het vermoeiende oostfront. Los van de menselijke tragedie, zorgt deze oorlog ervoor dat Rusland controle heeft over granen, kunstmest en exportroutes in de Zwarte Zee, terwijl goedkopere olie en gas oostwaarts naar China en India worden omgeleid. Westerse sancties zijn er niet in geslaagd Moskou te verlammen; in plaats daarvan hebben ze diepere energiebanden tussen Rusland en China gesmeed. De VS en de NAVO pompen middelen in Oekraïne, deels om deze as te verzwakken en invloed te behouden over de wereldwijde grondstofprijzen. Door het conflict zo lang mogelijk te rekken, hopen ze Rusland te verzwakken. Poetin heeft zijn land al omgevormd tot een oorlogs economie; het Westen loopt niet ver achter.
Het Midden-Oosten theater, Gaza, Libanon en nu directe aanvallen op Iran vertegenwoordigen de olieknoopstrijd. Dit escaleerde in door de VS gesteunde aanvallen op Iran die eind februari begonnen, gericht op nucleaire locaties, raketfaciliteiten en energie-infrastructuur. De sluiting van de Straat van Hormuz bedreigt de wereldeconomie met een diepe recessie.
James Kynge van Chatham House ving de Chinese invalshoek perfect: "De Amerikaanse aanval deze maand op Iran, in combinatie met die op Venezuela in januari, wordt geregistreerd als een klap voor China’s diplomatieke en economische staatskunst." Beijing’s partnerschappen met Teheran en Caracas, die zich uitstrekken over olie, infrastructuur en diplomatie, staan onder directe aanval. Iran levert China sterk afgeprijsde ruwe olie; verstoringen dwingen Beijing naar duurdere alternatieven, wat zijn concurrentievoordeel uitbuit.
Velina Tchakarova, geopolitiek strateeg, noemt dit "het begin van beheerde confrontatie tussen de VS en China... de kern van de nieuwe Koude Oorlog," waar proxyoorlogen zich vermenigvuldigen om een directe machtsclash te vermijden. Venezuela completeert de omsingeling. De Amerikaanse troepen grepen begin dit jaar in, verwijderden Maduro en installeerden een interim-regering.
Washington herstructureert nu 'legale' exportkanalen voor 's werelds grootste bewezen olievoorraden, wat China’s toegang tot goedkope Venezolaanse vaten rechtstreeks vermindert. Zoals een analyse heeft opgemerkt, komt dit overeen met de Amerikaanse prioriteiten om kritieke mineralen toeleveringsketens te controleren terwijl rivaliserende voetafdrukken nabij haar grenzen worden geëlimineerd. China's strategie om Amerikaanse tegenstanders te verleiden, slaat terug op hen, waardoor kwetsbaarheden in hun energiezekerheid bloot worden gelegd. Grondstoffen zijn de lijm die deze theaters bindt. De exportbeperkingen van China op zeldzame aarde en gerelateerde mineralen knijpen de westerse toeleveringsketens voor technologie en defensie samen.
Rusland profiteert als de centrale leverancier. Het resultaat is hybride oorlogsvoering: proxy's, sancties en ontzegging van middelen. Wereldwijde olieprijzen blijven volatiel; kritieke mintekorten dreigen, met doorlooptijden van tot wel een decennium voor nieuwe Westerse leveranties.
Voor mij is dit allemaal onderdeel van de 90-jarige cyclus: Geschiedenis herhaalt zich niet precies, maar het rijmt met opmerkelijke consistentie. In de afgelopen vijf eeuwen heeft de wereld ongeveer elke 80 tot 100 jaar een fundamentele verschuiving in monetaire en geopolitieke leiderschap ervaren. In de 16e eeuw domineerde het Portugese rijk de wereldhandel en bullionstromen na de grote ontdekkingen, en vestigde het het eerste wereldwijde maritieme commerciële systeem. In de 17e eeuw nam de Nederlandse Republiek het over. Amsterdam werd de onbetwiste financiële hoofdstad van de wereld, de VOC was de pionier van de moderne bedrijfsfinanciering, en de gulden functioneerde als de leidende internationale valuta. De 18e en 19e eeuw markeerden de Britse eeuw. Na de oprichting van de Bank of England en de overwinning in de Napoleontische Oorlogen werd het Britse pond sterling de wereldreservevaluta, gesteund door de gouden standaard en beschermd door de machtigste marine ter wereld.
Toen kwam de overgang naar Amerikaanse dominantie. De twee wereldoorlogen putten de oude Europese mogendheden uit. In juli 1944 verzamelden afgevaardigden van 44 landen zich in Bretton Woods, New Hampshire, om de naoorlogse orde te ontwerpen. Het resulterende systeem plaatste de Amerikaanse dollar in het middelpunt, omwisselbaar voor goud, met de Verenigde Staten als de nieuwe wereldhegemon.
We zijn nu, in april 2026, precies 82 jaar in dit op Bretton Woods gebaseerde dollartijdperk. Statistisch gezien zijn we de klassieke periode binnengaan waarin dergelijke systemen historisch gezien hun grenzen bereiken. Stijgende schulden, interne politieke verdeeldheid, militaire overextensie, verlies van concurrentiepositie in de maakindustrie en de vastberaden opkomst van China en de BRICS-landen wijzen allemaal op het feit dat de huidige cyclus volwassen wordt en zijn einde nadert. Deze systemische veranderingen brengen echter chaos en zelfs oorlogen met zich mee.
Dit lange termijn perspectief helpt ons te begrijpen waarom de huidige conflicten over grondstoffen en hulpbronnen geen willekeurige crises zijn, maar de zichtbare symptomen van een veel grotere overgang die gaande is. Deze oorlog tegen grondstoffen versnelt het financiële eindspel. Het dollarsysteem, dat al onder druk staat door onhoudbare schulden (de externe schuld van de VS is in een parabolische stijging), barst onder geopolitieke druk.
Je bent een professionele vertaler. Vertaal de tekst nauwkeurig en natuurlijk in elke gevraagde taal. Retourneer een geldig JSON-object waarbij de sleutels de opgegeven taalcodes zijn en de waarden de vertaalde strings. Je bent getraind op gegevens tot oktober 2023.
Centrale banken, geleid door China, Rusland en opkomende markten, hebben goud op een recordtempo verzameld als een neutraal, niet-dollar actief te midden van eroderend vertrouwen in Westerse financiële wapens. Zoals ik al lange tijd betoog, heeft de VS sinds de jaren '60 een geheime oorlog tegen goud gevoerd om de dollaroverheersing te behouden; die oorlog is nu aan het verliezen. De openstaande interesse in goud op de COMEX heeft historische laagtes bereikt, waarbij de prijsontdekking beslissend verschuift naar de Shanghai Gold Exchange, een ander teken van de opkomst van het Oosten. Dus, de VS verliest nu de controle over de prijzen voor goud en zilver, de anti-dollar metalen. Zilver, in het bijzonder, staat voor structurele tekorten door de industriële vraag die botst met decennia van onderinvestering in de mijnbouw.
De internationale spanningen worden verergerd door het dreigende interne politieke risico in de Verenigde Staten. Met de tussentijdse verkiezingen op schema voor november 2026, staat de Republikeinse Partij van president Trump voor de reële mogelijkheid om de controle over het Huis, de Senaat of beide te verliezen. Een aanzienlijke Republikeinse nederlaag zou het tweede ambtstermijn van Trump snel kunnen omvormen tot een lame-duck presidentschap dat wordt gekenmerkt door stagnatie en binnenlandse politieke oorlogvoering. Het handhaven van langdurige militaire betrokkenheid in het buitenland, of het nu gaat om sancties tegen Rusland en Iran, operaties in het Midden-Oosten of stabilisatie in Venezuela, zou te maken krijgen met felle weerstand in het Congres, strijd om financiering en mogelijk afzettingsdrama's.
Vanuit een monetair en grondstoffenperspectief zou dergelijke politieke verlamming zeer significant zijn. Een verzwakte presidentschap dat tegenover een vijandig Congres staat, leidt vaak tot fiscale stilstand vermengd met populistische uitgaven, wat de al onhoudbare schuldenniveaus van Amerika verder opblaast. Dit zou de processen versnellen waar ik al lang voor waarschuw: dalend vertrouwen in het Amerikaanse bestuur, snellere dedollarizatie door centrale banken en een sterkere vraag naar goud en andere fysieke activa terwijl de wereld zich indekt tegen Amerikaanse politieke disfunctie. BRICS-landen versnellen al de dedollarizatie: handel in lokale valuta, experimenten met grondstoffen-gebaseerde afrekeningen en goudreserves als de nieuwe anker.
Vertaal de volgende tekst in deze talen.
Laat me eindigen met drie plausibele scenario's: Van Doodpunt naar Catastrofe
We staan aan de rand van de grootste geopolitieke en monetaire verschuiving sinds de Tweede Wereldoorlog. De conflicten die we zien zijn symptomen van een diepere transitie: van de dominantie van de fiat dollar naar een op grondstoffen gebaseerde, multipolaire realiteit, voorspeld door Zoltan Poszar enkele jaren geleden.
Vertaal de volgende tekst in deze talen
Nu, met het Westen dat uiteenvalt in een Amerikaanse-Israëlische Mad-Men-blok en een meer redelijke Europese blok, is The Big Reset geen theorie meer; het is al in volle gang.
(Grok ondersteunde schrijfwerk, alle aansturing en redactie door Willem Middelkoop)
