Je kunt veel vinden van Trump, maar hij raakt wel een pijnpunt dat Europa al jaren weigert onder ogen te zien.

Je kunt veel vinden van Trump, maar hij raakt wel een pijnpunt dat Europa al jaren weigert onder ogen te zien.
De recente Amerikaanse strategienota maakt het pijnlijk duidelijk:

Europa wordt niet langer gezien als een betrouwbare economische of militaire partner.

Niet uit vijandigheid, maar omdat de feiten simpelweg niet meer te negeren zijn.

• Economisch verzwakt en intern verdeeld
• Een uitgeholde militaire capaciteit
• Politieke instabiliteit en voortdurende interne conflicten
• Massamigratie zonder samenhangende strategie
• Een identiteitscrisis die diep in de samenleving snijdt
• En vooral: een chronisch gebrek aan zelfvertrouwen
•  

De VS zegt nu openlijk wat achter de schermen al jaren wordt erkend:
op deze koers is Europa over twintig jaar nauwelijks nog herkenbaar — economisch, cultureel én geopolitiek.

Of je Trump sympathiek vindt, is daarbij totaal irrelevant.

Het gaat om een realiteit die Europa zélf heeft gecreëerd door decennia van:

• afhankelijkheid
• naïviteit
• ideologische politiek
• en het structureel verwaarlozen van defensie en economische slagkracht

En nu doen Europese leiders verbaasd.
Is de trans-Atlantische relatie “voor generaties beschadigd”? Nee — die is niet kapotgemaakt, maar helder benoemd.

De echte vraag is: wat doet Europa hiermee?

Tot nu toe… vrijwel niets.
Men blijft belastingen verhogen, de regeldruk uitbreiden, migratie niet aanpakken en economische groei afremmen.
Wie ondernemer is, vermogen heeft opgebouwd of simpelweg stabiliteit voor zijn gezin wil, kan dit niet negeren.

We zitten niet in een politiek debat, maar in een wereldwijde strategische herschikking.
De VS kiest voor zichzelf. China kiest voor zichzelf.

En Europa?
Dat blijft discussiëren over regels, klimaatquota en rapportageverplichtingen.

Trump heeft misschien een botte stijl, maar soms is een botte boodschap precies wat nodig is om wakker te schudden.