Stemmen we ons eruit of knokken we ons eruit?

Bedrijven die zich laten inhuren door diezelfde overheid mogen in dezelfde rij gaan staan. Ze produceren niks. Ze dragen niks bij. Ze teren op een land dat ooit groot werd doordat mensen iets maakten wat anderen wilden hebben. Want zo werkt economie. Zo worden mensen aangemoedigd betere dingen te maken zo dat ze beter kunnen leven.

En die mensen die wat maken vertrekken nu. De vakmensen, de bouwers, de ondernemers, de creatievelingen, iedereen die waarde toevoegt. Ze zijn er klaar mee.

Want waarom zou je in een land blijven waar de overheid alleen maar groter wordt over jouw rug en jij steeds kleiner? Waar elke euro die je verdient, wordt aangevlogen alsof het een misdaad is dat je hem überhaupt hebt verdiend? Waar de belastingdruk omhoog blijft gaan omdat anders het kaartenhuis omvalt dat Den Haag zelf heeft gebouwd?

Daar zitten we nu in. Dat is wat er gaande is. En we doen alsof het allemaal vanzelf wel goed komt. Alsof apathie een strategie is. Geld verdienen zou nog steeds belangrijker moeten zijn dan het over de balk smijten. Maar dat idee is pleite. Weg. Verdwenen op de golven van een zee van rapporten, commissies, adviezen en potjes waar miljarden in verdwijnen zonder dat iemand weet waar het blijft. Want een bonnetje krijgen we nooit.

En dan staan de Rob Jettentjes, de Caroline van der Plasjes, de Bonteballetjes en de Wildertjes vrolijk te wapperen in talkshows. Allemaal zorgvuldig gecaste poppetjes die een dansje uitvoeren zodat u denkt dat u keuze hebt. Het is theater. Het is een decorstuk dat al twintig jaar in dezelfde stand staat. En ondertussen zakt het hele land door z’n hoeven. Maar blijf erin trappen.

Zelfs bij een simpele verbouwing van het Binnenhof, een klus die in elk normaal bedrijf zou worden aangepakt met een begroting en een deadline, loopt alles volledig uit de klauwen. Het kost miljarden en niemand weet hoeveel het uiteindelijk gaat worden. Geloof me dat het einde nog moet in zicht is! Het is zo gezien het perfecte symbool voor wat hier mis is in dit land. Groot, log, inefficiënt en niemand hoeft zich ergens meer voor te verantwoorden.

Dit land vraagt niet om een beetje bijsturen. Het vraagt om een reset. De overheid moet klein zijn. Dienstbaar. Heel klein. Elke euro moet verantwoord worden. Had ik al klein gezegd?

De overheid hoor niet te verdwijnen in een zwart gat waar alleen een paar ambtenaren met een map weten wat er ongeveer is gebeurd. Want een land wordt niet groot door een uitdijende overheid. Een land wordt groot door mensen die dingen maken, oplossen, bouwen en het lef hebben om vooruit te denken.

De vraag is nu simpel. Gaan we wachten tot dit kaartenhuis instort en Nederland de speelbal wordt van een ander land, een bank of een groot bedrijf? Want dat is wat er in het verschiet ligt. Er komt een andere speler die z’n kans ziet door de incompetentie van onze ‘leiders’.

Of gaan we eindelijk zien wat er voor onze neus gebeurt? Dat we te lang gewacht hebben dat het vanzelf wel goed komt? Dat we te lang onze schouders hebben opgehaald?

Dus nog een keer de enige vraag die er echt toe doet.

Stemmen we ons eruit of knokken we ons eruit?

En als je gaat kijken hoe dit anders moet, dan kom je onvermijdelijk uit bij de enige club terecht die dit hele probleem al jaren benoemt zonder er omheen te draaien. De enige die zegt wat niemand durft te zeggen en daarvoor verguist is de afgelopen decennia. Maar ze hadden gelijk!

Dat de overheid niet een beetje kleiner moet, maar fundamenteel klein en terug op haar plek. Dienstbaar in plaats van heersend. Dat jouw geld van jou is. Dat vrijheid niet iets is wat Den Haag je geeft, maar iets wat je al hebt en waar ze vanaf moeten blijven.

De rest van al die partijen doet aan toneel. Ze praten over toeslagen, regelingen, loketten en wetten alsof het puzzelstukjes zijn die je kunt herschikken. Maar ze durven niet aan de kern te komen. Want daar zit hun macht.

De Libertaire Partij is de enige die zegt dat we dit hele systeem moeten ombouwen. Niet pleisters plakken, maar het hele zootje opnieuw opbouwen met de burger bovenaan en de overheid onderaan, zoals het hoort.

Knokken doe je al. Dat doe je elke dag al om die belasting centjes op te hoesten.

Bron & Author : Peter van der Helm