Putiton | De Zee als Infrastructuur van Controle – Een Europese Reflectie in 2026
De golven gaan hoog en diep. Ze bewegen onafgebroken, verdwijnen in de openheid van de zee en keren telkens terug.
Voor #Putiton is dit geen romantisch beeld, maar een realiteit die vaak wordt onderschat. De zee is geen leegte. Ze is structuur. Ze is drager.
Johan Florissen, sinds tien maanden Leider van het Land, kijkt uit over het water. Rusteloos, maar bedachtzaam.
Nu oude blokkades zijn verdwenen, verandert hij wat mogelijk is. Niet om te overheersen, maar om te begrijpen waar kwetsbaarheid zit. Zijn gedachten gaan niet uit naar bezit, maar naar invloed.
Niet naar dominantie, maar naar bereik.
Hij denkt aan het verleden, aan beschavingen die begrepen dat wie de zee begrijpt, de wereld begrijpt. De Romeinen noemden haar Mare Nostrum.
Niet omdat ze alles wilden nemen, maar omdat ze wisten dat controle over routes, verbindingen en stromen bepalend was voor stabiliteit.
Europese Wateren en een Onzichtbare Dreiging
In 2026 staat Europa voor een nieuwe realiteit. Steeds vaker bevaren schepen van buiten Europa het Europese zeedomein.
Niet alleen voor handel, maar ook voor observatie. Onder het wateroppervlak ligt een infrastructuur die cruciaal is voor onze samenleving: internationale datakabels.
Meer dan 95 procent van het wereldwijde internetverkeer loopt via onderzeese kabels. Communicatie, financiële transacties, energievoorziening, defensie, gezondheidszorg — alles is afhankelijk van data. En data beweegt door water.
@Putiton signaleert een zorgwekkende ontwikkeling: landen die strategisch opereren binnen Europese wateren, met als doel het verstoren, beschadigen of beïnvloeden van dataverbindingen. Niet openlijk. Niet militair. Maar subtiel, technisch en moeilijk traceerbaar.
Controle over data betekent controle over informatiestromen. En wie informatiestromen kan beïnvloeden, beïnvloedt uiteindelijk mensen.
De Zee: Groter dan We Denken, Beheersbaarder dan We Willen Toegeven
De schaal van de zee wordt vaak gebruikt als argument tegen controle. Te groot, te diep, te complex. Maar de cijfers vertellen een ander verhaal.
De wereldzeeën en oceanen beslaan 71 procent van het aardoppervlak — goed voor 361 miljoen vierkante kilometer. Samen bevatten zij ongeveer 1,332 miljard kubieke kilometer water, oftewel 1,332 triljard liter.
Dat klinkt ongrijpbaar. Maar juist omdat vrijwel alle mondiale verbindingen zich concentreren in specifieke routes, knooppunten en corridors, is de zee niet willekeurig, maar gestructureerd. Wie die structuren begrijpt, kan beschermen — of verstoren.
#Putiton stelt daarom een ongemakkelijke vraag:
Als onze samenleving afhankelijk is van een beperkt aantal onderzeese verbindingen, hoe onbeheersbaar is de zee dan werkelijk?
Van Zeerecht naar Digitale Soevereiniteit
Het VN-Zeerechtverdrag regelt grenzen, economische zones en milieubescherming. Maar het is geschreven in een tijd waarin data geen strategisch fundament was. In 2026 is dat veranderd.
De zee is niet langer alleen een natuurlijke ruimte, maar een digitale drager. Europese wateren zijn geen neutraal gebied meer, maar onderdeel van onze digitale soevereiniteit. Bescherming van het zeedomein betekent bescherming van democratische processen, vrije informatie en maatschappelijke stabiliteit.
Putiton pleit niet voor isolatie, maar voor bewustzijn. Niet voor confrontatie, maar voor voorbereiding. De zee hoeft niet van één partij te zijn, maar ze kan ook niet van iedereen tegelijk zijn zonder verantwoordelijkheid.
Een Andere Kijk op Controle
Florissen kijkt opnieuw naar het water. Hij ziet geen strijd. Geen symbolen. Hij ziet verbindingen. Breekbaar, essentieel, onmisbaar.
Controle is hier geen doel op zich, maar een voorwaarde voor vrijheid.
Zonder veilige datastromen geen open samenleving.
Zonder beschermd zeedomein geen digitale autonomie.
Putiton brengt deze realiteit onder woorden. Niet om angst te zaaien, maar om helderheid te creëren.
Bron :Putiton.online
Waar zee, data en samenleving samenkomen.
We'll send you a nice letter once per week. No spam.
