De wereldorde verschuift in hoog tempo. Oorlogen, monetaire stress, geopolitieke fragmentatie en politieke verlamming stapelen zich op.
Toch lijken financiële markten zich er nauwelijks iets van aan te trekken. Afgelopen week kopte een grote financiële krant dan ook: de wereld staat in brand, maar beleggers blijven kalm.
Die schijnbare rust is geen teken van stabiliteit maar van ontkenning.
De wereld staat in brand, maar de financiële markten kijken weg. Niet omdat er niets aan de hand is, maar omdat ze dat al zo vaak hebben gedaan dat het inmiddels routine is geworden.
Oorlog, geopolitieke verschuivingen, monetaire stress, politieke verlamming het zit allemaal keurig in geprijsd zolang de liquiditeitskraan openblijft. En precies dát is het probleem.
Ray Dalio’s changing world order is geen abstract historisch concept meer, maar een live experiment waarin te veel systemen tegelijk onder druk staan.
Er zijn inderdaad niet genoeg vingers om alle gaten in de dam te dichten.
Centrale banken doen alsof het nog een kwestie is van finetunen, terwijl de obligatiemarkten zich gedragen als een Meme coin op een slechte dag.
Dat pensioenfondsen Amerikaanse staatsobligaties verkopen ooit het ultieme “risicovrije” bezit is geen voetnoot, maar een alarmsignaal.
Japan kraakt, de yen zakt verder weg, en zelfs de Fed begint hardop over interventie te praten. Dat doe je niet vanuit kracht, maar vanuit paniekmanagement.
Edelmetalen schieten alle kanten op omdat niemand nog gelooft dat fiatgeld zijn rol als stabiele rekeneenheid serieus vervult. Dit is geen volatiliteit, dit is wantrouwen.
En dan Europa. Davos praat over kansen en bedreigingen, maar klinkt steeds meer als een praatgroep op een zinkend schip.
Dat Merz de EU een mislukking noemt, is grof maar niet onbegrijpelijk. Europa reguleert, belast en moraliseert zichzelf richting irrelevantie, terwijl kapitaal en ondernemerschap allang hun koffers pakken.
Bedrijven vertrekken niet omdat ze geen ‘maatschappelijke verantwoordelijkheid’ willen nemen, maar omdat het speelveld hier structureel vijandig is geworden.
Nederland spant daarbij de kroon. De box 3-wetgeving is een ideologisch experiment dat beleggers behandelt alsof bezit op zichzelf verdacht is.
Belasten op fictief rendement of zelfs puur op bezit voelt niet als belastingheffing, maar als onteigening in slow motion. Het signaal is helder: wie spaart, investeert of vooruitdenkt, is niet welkom.
Dat kapitaal vertrekt, is geen dreigement maar een logisch gevolg en die uitstroom gaat alleen maar versnellen.
De ironie? Financiële markten blijven voorlopig rustig zolang ze geloven dat centrale banken alles wel “oplossen”. Maar dit is schijnrust.
Geen vertrouwen, geen visie, geen langetermijnbeleid alleen noodverbanden en symboolpolitiek. De brand woedt niet aan de randen van het systeem, hij zit in de fundering.
En wie dat nog steeds wegwuift als ruis, kijkt niet vooruit maar achteruit.
Kortom: dit is geen cyclus, dit is een breuklijn. En hoe langer markten doen alsof er niets aan de hand is, hoe harder de realiteit straks terugslaat.
Bij Putiton Investment kijken we niet naar dagkoersen of geruststellende headlines, maar naar structurele verschuivingen in de wereldorde.
Juist in tijden van schijnrust ontstaat het grootste risico én de grootste kans voor beleggers die vooruit durven kijken.
Wil je weten hoe wij omgaan met geopolitieke breuklijnen, monetair beleid en kapitaalbescherming in deze veranderende wereldorde?
👉 Volg Putiton Investment of neem contact met ons op voor onze visie en strategie.
We'll send you a nice letter once per week. No spam.
