รอยเท้าในสเปน: จะเหลืออะไรเมื่อความทรงจำจางหาย...? อัลไซเมอร์
คนรัก,
ฉันเพิ่งกลับมาจากสเปนได้เพียงสัปดาห์เดียว กระเป๋าเดินทางถูกแกะออกแล้ว การซักผ้าก็เสร็จสิ้นไปแล้ว สัปดาห์แรกของการทำงานก็ผ่านไป แต่ในหัวของฉันยังรู้สึกไม่ออกจากบ้านเกิด ซึ่งมีบทบาทในชีวิตของฉันตั้งแต่ปี 1974
จากนั้นฉันนั่งอยู่บนโซฟาและดูรายการโทรทัศน์ 'การเดินทางที่ทำให้นึกถึง' ของ Omroep MAX ที่นำโดยพอล เดอ ลิว
ครอบครัวเดินทางกับพ่อแม่และปู่ย่าตายายที่มีอาการสมองเสื่อมไปยังเบนิเดลม์ เด็กๆ, หลานๆ, ผู้ที่ดูแลและผู้ที่ได้รับการดูแล ร่วมกันเดินทางเพื่อสนุกสนาน, สร้างประสบการณ์และสร้างความทรงจำ ราวกับที่เราเคยทำมา…
และในขณะที่ฉันมอง มีบางอย่างเกิดขึ้นกับฉัน.
ฉันจำสถานที่เหล่านี้ได้
ถนนบูเลอวาร์ด. ต้นปาล์ม. เท terrace. ซอยที่เราเพิ่งเดินเมื่อไม่กี่วันที่แล้ว.
ฉันเห็นเบนิดอร์มบนหน้าจอทีวีและคิดว่า: เราก็อยู่ที่นั่นด้วย!
เราทิ้งรอยเท้าไว้ที่นั่น
และทันใดนั้นฉันก็อยู่ในสเปนอีกครั้ง
ของขวัญที่ไม่สามารถห่อด้วยกระดาษของขวัญได้
แม่ป่วยเป็นอัลไซเมอร์และอาศัยอยู่ที่สเปนกับน้องสาวคนท youngest ของฉันชื่อฟิโอดา ซึ่งดูแลแม่อย่างดี ปีที่แล้วในช่วงคริสต์มาส ฉันมีความคิดที่จะเดินทางไปสเปนกับครอบครัว ไม่ใช่แค่เพื่อการพักผ่อน แต่เพื่อฉลองวันเกิดปีที่ 80 ของแม่กับคนที่เธอรัก
เด็กๆ, หลานๆ และคู่ของพวกเขา รุ่นต่างๆ ที่มีชีวิต ความทรงจำ และเรื่องราวของตัวเอง
เมื่อวันที่ 21 กันยายน เราได้เฉลิมฉลองวันเกิดของเธออีกครั้ง ด้วยการไปเที่ยวเกาะตาบาร์ก้า และในอีกหลายโอกาสหลังจากนั้น
เราออกเดินทางด้วยกัน เรากิน ขำขัน ถ่ายรูปและหวนคิดถึงความทรงจำ
แน่นอนว่าไม่ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันคิดไว้ล่วงหน้า
เพราะครอบครัวไม่ใช่การแสดงที่ถูกกำกับอย่างสมบูรณ์แบบ
มีความคาดหวัง ตัวละครที่แตกต่างกัน เรื่องเล่าเก่าแก่ และบางครั้งความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด
โรงละครแห่งชีวิต.
แต่แม่สนุกสนาน
และในที่สุด นั่นคือเป้าหมาย
เราก็ไปเบนิดอร์มมาแล้วเช่นกัน
เราได้ทานทาปาสที่ถนนชื่อดังที่มีร้านอาหารและบาร์เรียงต่อกัน และเดินเลียบทะเลที่ปลายทางที่มีชื่อเสียง ต่อมาเราไปทานอาหารอินเดียที่ร้านของพี่ชายของฉัน ฮัมฟรี ที่เป็นลูกของเธอ
ที่นั่นมีโลกต่างๆ มารวมตัวกันสำหรับฉัน
รากเหง้าของฉันจากอินเดีย รสชาติจากอดีต พี่ชายของฉันที่สร้างชีวิตในสเปน แม่ที่นั่งที่โต๊ะ surrounded by family.
อาหารในครอบครัวของเราไม่เคยเป็นเพียงแค่การกิน มันคือความทรงจำเกี่ยวกับจานอาหาร วันเกิด หม้อขนาดใหญ่ ซาเต้ การสนทนา และผู้คนที่ตอนนี้ไม่สามารถนั่งที่โต๊ะได้
ตอนนี้ฉันดูโทรทัศน์และเห็นสภาพแวดล้อมเดียวกัน
ราวกับว่ามีใครบางคนเปิดประตูสู่อดีตของฉันอย่างเงียบ ๆ
เด็กสาวที่เคยเดินที่นี่เมื่อก่อน
สเปนเป็นเส้นแดงที่พาดผ่านประวัติศาสตร์ครอบครัวของฉัน
คุณปู่และคุณย่าของผมย้ายไปสเปนในปี 1970 ครอบครัวของผมมีความฝันและผจญภัยที่นั่น แต่ก็มีช่วงเวลาที่ยากลำบากด้วย
พี่น้องของฉันและฉันต่างก็มีความทรงจำของเราเอง
มีวันหยุด, การเยี่ยมเยียนครอบครัว, การขับรถระยะไกล, บ้านที่เราเคยพัก และสถานที่ที่เรากลับมาอีกครั้ง
พ่อของฉันเสียชีวิตที่สเปน.
คุณปู่และคุณย่าก็ไม่มีอีกต่อไปแล้ว
และถึงกระนั้นพวกเขาก็กลับมาอยู่กับฉันอีกครั้งเมื่อฉันเดินไปตามถนนหรือเห็นทิวทัศน์ที่คุ้นเคย
ดังนั้นฉันจึงไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ฉันเป็นอยู่ในวันนี้
จากนั้นฉันก็กลับมาเป็นเด็กสาวเมื่อก่อนอีกครั้ง
ลูกสาวของพ่อและแม่ของฉัน.
หลานของคุณปู่และคุณย่า
น้องสาวระหว่างพี่ชายและพี่สาวของเธอ.
และตอนนี้ฉันเป็นแม่ของลูกชายวัยผู้ใหญ่สองคน
เวลาเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์มาก
เราสามารถกลับมาในที่เดิมได้ แต่ไม่มีวันกลับไปในชีวิตเดิมได้อีก
ฉันสังเกตเห็นว่าฉันมีความปรารถนาที่จะฟังเรื่องราวที่เมื่อก่อนฉันอาจจะไม่เคยสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ
ฉันอยากถามพ่ออีกเรื่องหนึ่ง
นั่งที่โต๊ะกับปู่ย่าตายายอีกครั้งหนึ่ง.
แค่กาแฟสักถ้วย.
เรื่องราวหนึ่ง.
รอยยิ้มหนึ่งอัน.
ไม่มีอะไรพิเศษ.
และนั่นคือเหตุผลที่มันพิเศษมาก
แม่อยู่ระหว่างต้นมะพร้าว
หนึ่งในวันที่สวยงามที่สุดของการเดินทางของเราคือการไปเที่ยวเอลเช่
แม่อยากขี่รถไฟระหว่างต้นปาล์ม
ดังนั้นเราจึงทำเช่นนั้น
เราเดินเล่นในเมือง ชื่นชมต้นปาล์ม และทานกลางวันที่ลานเล็กๆ ใกล้กับรูปปั้นของผู้หญิงแห่งเอลเช่
ฉันมองไปที่แม่ของฉัน
แปดสิบปี
มีประสบการณ์มากมาย
เธอยังคงมีความอยากรู้เกี่ยวกับโลกในรอบตัวเธออยู่เสมอ
ระหว่างทาง เธอยังเพิ่มห่วงบางส่วนในงานถักของฉัน นี่เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เกือบจะไม่ใส่ใจ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นความทรงจำอันมีค่าของฉัน
ในวันนั้นลูกชายของฉันเซมทำปาเอยาที่ดาดฟ้าของเราโดยลำพัง
แม่ชอบมากเลย
หลานชายของเธอ ผู้ที่เคยนั่งอยู่บนตักของเธอในฐานะเด็กน้อย ตอนนี้กำลังทำอาหารให้เธอ.
เธอรู้สึกภูมิใจมาก
และเธอสนุกอะไร
ฉันไม่รู้ว่าเธอจะจำวันที่นี้ได้อย่างแม่นยำในอีกสักระยะหนึ่งหรือไม่
แต่เราอยู่ที่นั่น
เราประสบการณ์นี้ด้วยกัน
แล้วตะเข็บบางส่วนในงานโครเชต์ของฉันล่ะ? มันยังอยู่ที่นั่นอยู่เลย
ฮาร์อิสเจ นักร้อง
และแน่นอนว่ามีการร้องเพลง! แม่
ไปกับแม่ และหมวกสเปนใบใหญ่ก็มิอาจขาดได้แน่นอน
ใช่แล้ว เมื่อเป็นเด็กก็เป็นเช่นนั้น และตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้นอยู่
เราร้องเพลง Mamma Mia ของ ABBA ในคืนคาราโอเกะ และฉันแสดงต่อหน้าเธอ
ในฐานะนักร้อง การร้องเพลงสำหรับฉันแน่นอนว่าไม่ยากนัก แต่การร้องเพลงสำหรับแม่ของฉันนั้นแตกต่างออกไป
ฉันเห็นเธอสนุกสนาน
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี ชีวิตของเราจะเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน และอัลไซเมอร์อาจจะเปลี่ยนแปลงอะไรอีก...
สำหรับแม่ ฉันจะเป็น Isje ของเธอ ลูกสาวของเธอ นักร้อง
และการได้ทำให้เธอมีความสุขแบบนั้นมันช่างน่ายินดีจริง ๆ
มันทำให้ฉันนึกถึงอดีต สาวน้อยที่สวมหมวกสเปนใบใหญ่ ช่วงเวลาทั้งหมดที่ดนตรีมีสถานที่ในครอบครัวของเรา
และตอนนี้เรายืนอยู่ที่นั่นอีกครั้ง
แม่กับฉัน.
ร้องเพลงด้วยกัน หัวเราะและเพลิดเพลิน
มันดีแล้วเหรอ? หรือไม่ทั้งหมด?
ระหว่างการเดินทาง ฉันได้พูดคุยกับแม่เกี่ยวกับชีวิตของเธอในสเปน
ทำไมเธอถึงอยากอยู่ที่นั่นแม้ว่าอายุของเธอ อัลไซเมอร์ และความกังวลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร?
คำตอบของเธอจริง ๆ แล้วง่ายมาก
เธอมีความสุข.
เธอชอบแสงแดด ต้นปาล์ม และชีวิตแบบสเปน เธอชอบบรรยากาศที่มีความทรงจำมากมายของเธออยู่ที่นั่น
มันเป็นความฝันของเธอมาตลอด
ดังนั้น ฉันพยายามจะพูดว่า:
มันโอเคแล้ว
แต่ประโยคนี้ยังคงกวนใจฉันอยู่
มันรู้สึกไม่ดีเลยเมื่อคุณอยากจะไปหาแม่เพื่อดื่มกาแฟสักถ้วย แต่ระหว่างคุณกับแม่มีเครื่องบินกั้นอยู่.
เมื่อก่อนฉันมักจะขับรถไปหาเธอที่เฮลมอนด์ในวันอาทิตย์
แค่แวะมาเท่านั้นเอง
ไปที่ไหนสักแห่งด้วยกัน.
วันเกิด, คริสต์มาส หรือเพียงแค่บ่ายวันหนึ่ง
ฉันคิดถึงสิ่งธรรมดานั้น
และในขณะเดียวกันฉันก็รู้ว่าความปรารถนาของฉันไม่จำเป็นต้องเป็นความปรารถนาของเธอ
แม่ภูมิใจในตัวฉัน เธอเคารพชีวิตและอิสรภาพของฉัน
จากนั้นผมก็อยากให้อิสระแก่เธอในการมีความสุขที่ไหนก็ได้ที่เธอต้องการ
ใช้ชีวิตและให้ผู้อื่นมีชีวิตชีวา
พูดง่ายๆ
บางครั้งมันยากเกินไปจริงๆ.
ของขวัญที่สวยที่สุด
ในวันสุดท้ายของเราในสเปน เราได้พูดคุยกับแม่มากมาย เกี่ยวกับอดีต เกี่ยวกับพ่อ เกี่ยวกับครอบครัวของเรา และทุกสิ่งที่ชีวิตมอบให้เรา
เธอบอกเล่าถึงความทรงจำที่ฉันยังไม่รู้จัก และเธอบอกว่าเธอภูมิใจในตัวฉันมาก
ต่อมาแม่บอกว่านี่คือการเดินทางที่เป็นของขวัญที่สวยที่สุดที่เราสามารถให้เธอได้
มันทำให้ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจ.
แม้ว่านี่จะเป็นการเดินทางที่เข้มข้น เต็มไปด้วยอารมณ์และเหตุการณ์ในครอบครัว แต่เธอก็สนุกกับการอยู่ร่วมกันเป็นอย่างมาก
เราไม่เพียงแค่เฉลิมฉลองวันเกิดปีที่แปดสิบของเธอเท่านั้น
เราดำเนินชีวิตร่วมกัน กินอาหาร หัวเราะ ร้องเพลง และสร้างความทรงจำใหม่ๆ
และนี่คือจุดเริ่มต้นทั้งหมด
แล้วฉันก็ดูเธอเต้นอีกครั้ง
ไม่กี่วันหลังจากที่เรากลับถึงบ้าน ฉันจะโทรหาแม่ผ่านวิดีโอ
เธอปรากฏตัวบนหน้าจอของฉัน
มีพลัง สดใส
และเธอก็กำลังเต้น!
แม่ที่รักของฉัน ❤️
ฉันต้องหัวเราะ.
เราได้ร้องเพลงด้วยกันที่สเปน และตอนนี้เธอก็เต้นอีกครั้งแล้ว
และฉันนึกถึงเด็กสาวในอดีตคนนั้น ผู้ที่ใส่หมวกสเปนใบใหญ่ และถึงผู้หญิงที่ฉันกลายเป็นตอนนี้ และถึงแม่ของฉัน ซึ่งยังคงมีความสุขเมื่ออิชเกร้องเพลงให้เธอฟัง
ในขณะที่ฉันอาจกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่โรคอัลไซเมอร์อาจจะพรากเธอไปในอนาคต แต่เธอก็แสดงให้ฉันเห็นว่ามีอะไรอยู่ในวันนี้
ดนตรี.
ความสุข
การเคลื่อนไหว.
ความปราถนาของชีวิต
แม่ของฉันมากกว่าการรับรองว่าเธอเป็นโรคอัลไซเมอร์
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเมื่อฉันดูครอบครัวใน 'การเดินทางที่ถูกลืม'
ภาวะสมองเสื่อมทำให้หลายอย่างเปลี่ยนไป ความทรงจำอาจจางไป คำอาจหายากขึ้น และสถานการณ์ที่คุ้นเคยอาจทำให้สับสน
แต่ขณะนี้มีอยู่จริง.
เพลงหนึ่งเพลง
มือที่คุณกำลังจับอยู่
ทานอาหารด้วยกัน.
เรื่องตลก.
การเต้นรำหนึ่งชุด.
บางทีอาจมีใครบางคนในภายหลังไม่สามารถจดจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ
แต่ว่าความสุขในขณะนั้นเป็นความจริง
คำเชิญถึงคุณ
และดังนั้นฉันจึงอยากจะถามคุณที่กำลังอ่านสิ่งนี้.
คุณทำสิ่งสนุก ๆ กับคนที่คุณรักเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?
ไม่ใช่เพราะเป็นวันคริสต์มาส
ไม่ใช่เพราะมีคนวันเกิด
ไม่ได้เพราะมีเหตุผลพิเศษอะไร
แต่เพียงเพราะว่าทั้งสองคนอยู่ที่นี่
เรามักจะยุ่งอยู่กับพรุ่งนี้บ่อยเกินไป
กับงาน, การประกอบการ, การหาเงิน, แผนการ, ความรับผิดชอบ และทุกสิ่งที่ยังต้องทำ
เราพูดกันได้อย่างง่ายดาย:
เร็วๆ นี้เราจะไปทานกลางวันด้วยกันอีกครั้ง
เดือนหน้าฉันจะไปเยี่ยมยาย
เมื่อมันเงียบสงบลง เราจะไปเดินเล่นกัน
แต่ถ้าสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นในวันนี้เร็วๆ นี้ล่ะ?
ไป. สนุก. แบ่งปัน. เล่น. เต้น.
ถามพ่อแม่และปู่ย่าตายายเกี่ยวกับวัยเยาว์ของพวกเขา
ไปยังความฝันของพวกเขา.
เกี่ยวกับการผจญภัยครั้งแรกของพวกเขา, อุบายแปลก ๆ และสิ่งที่พวกเขาหัวเราะกันมากในอดีต
ถ่ายรูป แต่ก็อย่าลืมวางโทรศัพท์ของคุณไว้เป็นครั้งคราว
ฟังนะ.
บอกสิ่งที่คุณต้องการจะบอกเพิ่มเติมด้วย
เบื้องหลังทุกผู้ประกอบการ, นายจ้าง หรือพนักงาน คือโรงละครของชีวิต
ที่นั่นมีการดูแล คิดถึง รัก และบางครั้งก็ปล่อยไป
ดังนั้น มาร่วมให้ความสนใจกับผู้คนที่ดูแลผู้ที่เป็นโรคสมองเสื่อมในแต่ละวันกันเถอะ สำหรับผู้ดูแลสมาชิกในครอบครัว อาสาสมัคร ผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลสุขภาพ และนักวิจัยที่ทำงานเพื่อโรคอัลไซเมอร์และรูปแบบอื่น ๆ ของโรคสมองเสื่อม
งานและความมีส่วนร่วมของพวกเขาสมควรได้รับความสนใจ การชื่นชม และการสนับสนุนจากเรา
รอยเท้าของเรา
ฉันจะดูเบนิโดรามอีกครั้งบนหน้าจอทีวีของฉัน
ไปยังถนนที่เราเพิ่งเดินผ่านมา
ไปสู่สถานที่ที่พ่อแม่และปู่ย่าตายายของฉันเคยมีความฝันของตนเอง
ที่ซึ่งลูกๆ ของฉันกำลังสร้างความทรงจำกับคุณยายในขณะนี้
และที่ที่แม่มักมีบ้านอยู่ใต้แสงแดดของสเปน
รอยเท้าที่เราทิ้งไว้ในทรายอาจหายไปนานแล้ว
แต่ช่วงเวลาที่เราได้สร้างมันขึ้นมาด้วยกันนั้นมีอยู่จริง
และในขณะที่ฉันเขียนสิ่งนี้ การเดินทางของเราก็เพิ่งผ่านมาเพียงสัปดาห์กว่าๆ
ทุกอย่างยังสดใหม่อยู่เลย
การสนทนา
รอยยิ้มของแม่.
ปาเอลล่าจากเซม
ครอบครัวที่โต๊ะอาหาร.
ทาปาสในเบนิโดรม.
หมวกสเปนใบใหญ่.
คาราโอเกะของเรากับมาม่า มีอา
และแม่ก็กลับมาเต้นร่าเริงอีกครั้งในอีกไม่กี่วันต่อมา
บางทีเธออาจจะไม่สามารถเล่าทุกอย่างได้ในภายหลัง
แต่ฉันยังทำได้
ตราบใดที่ฉันทำได้ ฉันจะเก็บเรื่องราวของเราไว้
อย่ารอให้ความทรงจำมีค่าเมื่อคุณเสี่ยงที่จะสูญเสียมันไป
ทำมันวันนี้.
กับคนที่คุณรัก
จงสนุกกับช่วงเวลาธรรมดาๆ การพบเจอที่ไม่คาดคิด การพูดคุยกันที่โต๊ะ ดนตรี การหัวเราะด้วยกัน และการผจญภัยเล็กๆ ที่อาจจะกลายเป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุดในภายหลัง
เพราะชีวิตไม่ได้เกิดขึ้นในภายหลัง
ชีวิตคือ ปัจจุบันนี้ 🌴❤️
อิสมิน เอลเบิร์ส
สำหรับ PUTITON — ตุลาคม 2026
