แต่ฉันก็ยังคงเชื่อในมนุษย์…!

แต่ฉันก็ยังคงเชื่อในมนุษย์…
เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ความเท่าเทียม และสิ่งที่เราส่งต่อให้คนรุ่นหลัง

ฉันดูสารคดีสองตอนของ Zembla เกี่ยวกับกลุ่มนีโอนาซีและเครือข่ายของพวกเขาด้วยความตกใจ มันทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้ เศร้า และพูดตามตรงก็รู้สึกกลัวด้วย
ไม่ใช่เพราะฉันไร้เดียงสาต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกของเรา แต่เพราะฉันกลับมาครุ่นคิดอีกครั้งว่า เป็นไปได้อย่างไรที่พวกเรา ทั้งที่ประวัติศาสตร์ได้สอนบทเรียนไว้มากมายขนาดนั้น ก็ยังคงยินดีที่จะปฏิเสธความเป็นมนุษย์ของกันและกัน
เราจดจำ สอน และพูดถึงเสรีภาพและความเท่าเทียมกัน เราพูดกันว่าจะไม่ให้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องลงมือทำจริง คำเหล่านั้นมีความหมายอะไรกันแน่
หรือเราจะจดจำประวัติศาสตร์ได้ก็ต่อเมื่อมันกลายเป็นประวัติศาสตร์ไปอีกครั้งแล้วเท่านั้น?
ประวัติศาสตร์เดินทางไปพร้อมกับเรา
ในฐานะผู้หญิงที่มีรากเหง้าเป็นชาวอินเดีย ฉันแบกรับประวัติศาสตร์ของครอบครัวไว้กับตัว ซึ่งเรื่องราวของบรรพบุรุษ การถูกพรากจากรากเหง้า และการเริ่มต้นใหม่มีบทบาทสำคัญ เป็นเรื่องราวจากหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ เกี่ยวกับอดีตที่ยังคงส่งผลกระทบมาจนถึงปัจจุบันแม้ผ่านไปหลายชั่วอายุคนแล้ว
ยกตัวอย่างคำว่า „repatriëring“ (การส่งกลับประเทศ) ซึ่งหมายถึงการกลับไปยังบ้านเกิดเมืองนอน แต่จะเป็นอย่างไรเมื่อบ้านเกิดนั้นสำหรับหลายคนแล้ว ไม่ใช่ประเทศที่พวกเขาเกิดและเติบโตขึ้นมาเลย?
คำพูดสามารถบรรยายความจริงได้ แต่ก็สามารถปกปิดความจริงได้เช่นกัน
บางทีประวัติศาสตร์นั้นแหละที่ทำให้ฉันไวต่อวิธีที่เราจัดแบ่งผู้คนตามเชื้อสาย ศาสนา สีผิว วัฒนธรรม หรือความเชื่อ
ความเท่าเทียมไม่ใช่สิ่งที่ฉันมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา ฉันรู้ว่าในความเป็นจริงแล้วมันไม่ได้มีอยู่เสมอไป
แต่ฉันก็ยังเชื่อในเรื่องนั้นอยู่
สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจในสารคดีเรื่องนี้ ไม่ใช่แค่แนวคิดที่นำเสนอเท่านั้น แต่ยังรวมถึงวิธีที่ความเชื่อเช่นนี้สามารถแพร่กระจายไปในสังคมของเรา เบื้องหลังใบหน้าที่ดูธรรมดา ในกลุ่มปิด และบางครั้งจากตำแหน่งทางสังคมที่มีอิทธิพล
และอย่าคิดเด็ดขาดว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเฉพาะในเนเธอร์แลนด์เท่านั้น ทั่วโลกมีขบวนการหัวรุนแรงที่ต่างก็ตั้งอยู่บนอุดมการณ์ของตนเอง ซึ่งกีดกันผู้คนออกไป หรือปฏิเสธสิทธิและศักดิ์ศรีของพวกเขา
เรามีความรู้และโอกาสในการพบปะกันมากกว่าที่เคยมีมาในอดีต แต่กระนั้นเราก็ยังคงหาวิธีสร้างระยะห่างระหว่างผู้คนอยู่เสมอ
เรื่องนี้เป็นไปได้อย่างไร
โดยเฉพาะเมื่อเด็ก ๆ เติบโตขึ้นมาพร้อมกับความคิดเช่นนี้ ฉันรู้สึกสะเทือนใจอย่างลึกซึ้ง เพราะสิ่งที่เราใช้ชีวิตให้ลูกเห็น สิ่งที่เราเล่าให้ฟัง และสิ่งที่เราเก็บงำไว้ ล้วนมีส่วนหล่อหลอมมุมมองของพวกเขาที่มีต่อโลก
จริงๆ แล้วเรากำลังส่งต่ออะไรบ้าง?
ไม่ได้มาจากอำนาจ แต่มาจากการเคลื่อนไหว
ฉันทำงานกับผู้คนที่มีอายุ ภูมิหลัง และวัฒนธรรมที่แตกต่างกันมาหลายปี ในฐานะศิลปิน ผู้สร้างสรรค์ ที่ปรึกษา แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง
ฉันได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อมีคนได้รับพื้นที่ในการค้นพบตัวเอง เมื่อเราไม่ตัดสินทันที แต่รับฟัง เมื่อเราไม่กำหนดว่าใครควรคิดอย่างไร แต่จุดประกายความอยากรู้อยากเห็น
บางครั้งการเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นจากสิ่งเล็ก ๆ บทสนทนา การพบปะ หรือกระบวนการสร้างสรรค์ เช่นใครสักคนที่อยู่ ๆ ก็มองตัวเองหรือคนอื่นต่างออกไป
ฉันเชื่อในเรื่องนั้น
ไม่ได้อยู่ที่อำนาจเหนือผู้คน แต่อยู่ที่ความสามารถในการทำให้บางสิ่งเคลื่อนไหว
ฉันไม่จำเป็นต้องอยู่แถวหน้า สิ่งที่สำคัญสำหรับฉันคือสิ่งที่ฉันสามารถสร้างความหมายได้ผ่านการกระทำของตัวเอง
แต่ที่สำคัญ ผมไม่อยากให้ใครเข้าใจว่าตัวเองรู้อยู่เสมอว่าควรทำอย่างไร ไม่เลยแม้แต่น้อย!
ฉันทำผิดพลาดอยู่บ้าง บางครั้งตัดสินคนเร็วเกินไป ดื้อรั้นและยึดความคิดตัวเอง บางครั้งก็หงุดหงิดจนตอบโต้ไปตามอารมณ์ ฉันเคยทำให้คนอื่นผิดหวัง และตัวเองก็ผิดหวังในตัวเองเช่นกัน และคงไม่ต้องสงสัยเลยว่าบางครั้งฉันก็ไม่ได้มองเห็นหรือเข้าใจใครอย่างแท้จริง
ฉันเองก็แบกอคติติดตัวมาด้วย และตอนนี้ฉันจับได้ว่าตัวเองทำแบบนั้นบ่อยขึ้นเรื่อยๆ
แต่ฉันอยากจะยังคงจดจำพวกเขาได้ กล้าตั้งคำถามกับตัวเอง และยอมรับได้เมื่อฉันมองเห็นบางอย่างผิดไป
แล้วฉันจะเชื่อได้อย่างไรว่าคนอื่นเปลี่ยนแปลงได้ ในเมื่อฉันยกเว้นตัวเองจากเรื่องนั้น
ประสบการณ์ของฉันให้ข้อมูลเชิงลึกแก่ฉัน แต่ไม่ได้ให้ความจริงโดยอัตโนมัติ
และบางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันกังวลมากเกี่ยวกับความเชื่อที่ดูเหมือนไม่เหลือที่ว่างสำหรับความสงสัย การไตร่ตรองตนเอง หรือมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าคุณเลย
อย่างไรก็ตาม สำหรับฉัน ความเท่าเทียมกันไม่ได้หมายความว่าฉันต้องยอมรับความเชื่อทุกอย่าง มนุษย์ทุกคนสมควรได้รับศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ แต่ความเชื่อทุกอย่างไม่ได้สมควรได้รับความเห็นชอบจากฉัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความเชื่อนั้นปฏิเสธเสรีภาพและศักดิ์ศรีของผู้อื่น
การแสวงหาความสัมพันธ์ไม่ได้หมายความว่าเราต้องคล้อยตามทุกอย่างนะ
เรากำลังหว่านอะไรเพื่อวันพรุ่งนี้?
ขณะที่ฉันกำลังเขียนคำเหล่านี้ ฉันตระหนักถึงบางอย่างที่พิเศษ
ในวันที่ 24 และ 25 เมษายน 2027 ฉันจะจัดแสดงผลงานร่วมกับศิลปินหญิงคนอื่นๆ จากกลุ่ม INDY Collective ที่เมืองไอนด์โฮเวน นิทรรศการของเราใช้ชื่อว่า SEMAI ซึ่งเป็นคำในภาษาอินโดนีเซียที่หมายถึงต้นกล้า
ในฐานะผู้มีรากเหง้าจากอินเดีย อินโดนีเซีย และหมู่เกาะมาลูกู เรากำลังค้นหาสิ่งที่บรรพบุรุษของเราได้ทิ้งไว้ให้ เรื่องราว ความทรงจำ ประวัติศาสตร์ และทุกสิ่งที่ถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม
และอยู่ ๆ เรื่องนี้ก็ไปแตะคำถามเดียวกันกับที่สารคดีเรื่องนั้นปลุกขึ้นมาในใจของฉันพอดี
จริง ๆ แล้วเรากำลังหว่านอะไรกันอยู่?
เราจะปล่อยให้ความเชื่อใดฝังรากลึก? เราจะถ่ายทอดเรื่องราวอะไรต่อไป? และสิ่งใดจะเติบโตขึ้นจากสิ่งเหล่านั้นสำหรับคนรุ่นหลังเรา?
ในงานศิลปะของฉันเอง ฉันใช้ อาการ์ บาฮาร์ สีดำ (ปะการังดำ) ทองแดง และวงกลมสีทอง ท่ามกลางวัสดุอื่น ๆ วัสดุและรูปทรงเหล่านี้มีความหมายสำหรับฉันในเรื่องต้นกำเนิด การเชื่อมโยง และการเคลื่อนไหว
วงจรอาจเกิดซ้ำไปเรื่อย ๆ แต่เราก็สามารถตัดสินใจที่จะหยุดรูปแบบนั้นได้
บางที นั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันในฐานะศิลปินยังคงครุ่นคิดอยู่เสมอ ไม่ใช่เพียงการค้นหาว่าเรามาจากไหน แต่ยังรวมถึงว่าตัวเราเองจะกำหนดทิศทางให้กับประวัติศาสตร์ของเราอย่างไร
แต่ถึงอย่างนั้น…
ขณะที่กำลังดูอยู่ ฉันถามตัวเองว่าควรเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่ หรือว่าควรเก็บเงียบไว้จะดีกว่า เพราะมีเสียงและความคิดเห็นมากมายอยู่แล้ว
ของคุณเพิ่มอะไรเข้ามา?
แต่จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เมื่อพวกเราทุกคนคิดว่าเสียงของเราไม่สำคัญ?
เมื่อเราเงียบเพราะเรื่องใดเรื่องหนึ่งซับซ้อน หันหน้าหนีเพราะมันอึดอัด หรือคาดหวังให้คนอื่นลงมือทำแทน จะเป็นอย่างไร?
ความคิดเห็นของฉันไม่สำคัญ แต่ความเข้าใจของฉันสำคัญ
ความเข้าใจนั้นถูกหล่อหลอมจากชีวิตของฉัน ประวัติครอบครัวของฉัน การพบปะผู้คน ความผิดพลาด และทุกสิ่งที่ฉันได้มีโอกาสเรียนรู้ระหว่างทาง
สารคดีเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ความเชื่อของฉันเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสั่นคลอนเลย ตรงกันข้าม มันทำให้ฉันระลึกได้ว่าทำไมฉันจึงพยายามเชื่อมโยงผู้คนเข้าด้วยกัน เปิดพื้นที่ให้มุมมองที่หลากหลาย และส่งเสริมความอยากรู้อยากเห็นมาหลายปีแล้ว
ไม่ใช่เพราะฉันคิดว่าความรักและความเข้าใจจะแก้ปัญหาทุกอย่างได้ แต่เพราะความเฉยเมยนั้นแน่นอนว่าแก้อะไรไม่ได้
เราไม่สามารถเปลี่ยนประวัติศาสตร์ได้ แต่เราสามารถตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไรกับบทเรียนของเธอ
ฉันยังคงรู้สึกกังวลอยู่ บางทีอาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
แต่ฉันอยากจะยังคงเชื่อในมนุษย์ต่อไป ไม่ใช่เพราะประวัติศาสตร์มักให้เหตุผลให้ฉันทำเช่นนั้นเสมอไป แต่เป็นเพราะฉันไม่อยากให้ประวัติศาสตร์นั้นเป็นตัวกำหนดอนาคตของเรา
และบางที การเปลี่ยนแปลงอาจไม่ได้เริ่มต้นจากคำถามที่ว่า อีกคนหนึ่งควรทำอะไรให้แตกต่างออกไป
แต่ลองถามตัวเองสักข้อหนึ่ง:
วันนี้ฉันกำลังมีส่วนช่วยอะไรให้กับโลกที่ฉันหวังว่าจะทิ้งไว้ให้ในวันพรุ่งนี้บ้าง?
อิสเมเน x




