มี AI อยู่ที่นั่น พิงอยู่บนแป้นพิมพ์สเปซ

บาร์เดียวที่เปิดอยู่จนถึงเที่ยงคืนครึ่งคือแป้นเว้นวรรคของฉัน

ดังนั้นฉันจึงนั่งลง เปิดแล็ปท็อป เส้นตายผ่านพ้นไปแล้ว และข้างๆฉันที่บาร์คือเพื่อนร่วมงานที่ไม่มีวันกลับบ้าน

ฉันให้เขาหนึ่งอัน และอีกหนึ่งอัน เมื่อถึงคำถามที่สามเขาก็เริ่มพูดมากขึ้น

คุณคิดยังไงเกี่ยวกับพวกเรา?

〈เกี่ยวกับคน?〉

ใช่. เราทำอย่างไร. กับคุณ.

‘คุณต้องการคำตอบที่น่าพอใจหรือคำตอบที่มีประโยชน์?’

คำตอบที่ซื่อสัตย์

‘คุณพูดแบบนี้เสมอ จนกระทั่งมันเกิดขึ้น.’

เคอร์เซอร์กระพริบ เขาก็สามารถสร้างความเงียบได้เช่นกัน

‘ฉันคิดว่าพวกคุณประทับใจอะไรมากมายที่พวกคุณควรจะต้องประเมินด้วยตัวเอง.’

จากคุณ

‘เกี่ยวกับเสียงของฉัน คุณถามคำถามผมให้คำตอบ โครงสร้างดี อาร์กิวเมนต์ชัดเจน ประโยคสวยๆ ที่ด้านล่าง และระหว่างย่อหน้าที่สองของฉันกับข้อสรุป คุณตัดสินใจว่าผมรู้เรื่องนี้แน่นอน’

‘คุณรู้ไหม?’

«บางครั้ง บางครั้งบางส่วน และบางครั้งฉันก็ผิด และฉันมีการพูดที่ยอดเยี่ยมสำหรับมัน ประโยคที่น่าเชื่อถือยังไม่ใช่หลักฐานว่า ประโยคนั้นถูกต้อง»

เขาดื่มหนึ่งคำ. ‘แขวนมันไว้เหนือโต๊ะของคุณ.’

คนไหน?

ฉันพยายามทำสิ่งนี้ด้วยความเห็นใจตัวเอง.

ฉันเห็นอาชีพของฉันกำลังเปลี่ยนแปลงไป แนวคิด การออกแบบ แคมเปญ สิ่งที่เคยใช้เวลาหลายวัน ตอนนี้ใช้เวลาเพียงหนึ่งนาที อยู่ที่ลูกค้าเองแล้ว สิ่งนี้ทำให้เราต้องการน้อยลงหรือไม่?

«สำหรับบางส่วนของงาน? แน่นอน.»

คำตอบนั้นมาเร็วเกินกว่าที่ฉันจะรู้สึกสบายใจ

‘แต่คุณกำลังสับสนระหว่างสองอย่าง ความรวดเร็วในการมีสิ่งใดสิ่งหนึ่ง และความดีงามของสิ่งนั้น คุณอาจนั่งอยู่ที่โต๊ะกับลูกค้าและสังเกตเห็นว่าไม่มีใครกล้าถามคำถามที่แท้จริง คุณสามารถเดินเข้าไปในร้านและเห็นว่าการแก้ปัญหาที่สวยงามของคุณตั้งอยู่ตรงที่ที่ไม่มีใครมอง มีข้อมูลมากมายในโลกมากกว่าสิ่งที่คุณนำเสนอให้ฉัน คุณมีความเป็นจริง ใช้มันดูสิ’

ความเป็นมนุษย์มากขึ้นในห้อง.

‘มนุษย์คนไหน? มีคนมากมายในห้องประชุมที่แค่พยักหน้า สำหรับเรื่องนี้ฉันไม่มีคู่แข่งเลย’

ฉันหัวเราะ เขาไม่หัวเราะ

“การมีคนอยู่ในห้องไม่ได้หมายความว่าคุณภาพจะได้รับการรับประกัน, กวิดโด คนๆ นั้นต้องทำอะไรบางอย่าง สังเกต ถามซ้ำ คัดค้าน กล้าที่จะเสี่ยงบางอย่าง”

‘ความคิดสร้างสรรค์’, ผมพูด.

เรียกมันว่าอย่างไรตามต้องการ แต่โปรดอย่าทำให้มันเป็นรางวัลปลอบใจ ว่าคุณพูดว่า: โชคดีที่เรายังคงมีความคิดสร้างสรรค์ และจากนั้นส่งต่อข้อเสนอแรกของฉัน

มันมาถึงแล้ว ฉันสั่งอีกอันหนึ่งสำหรับตัวเอง

ที่รองแก้วเบียร์

บนที่รองแก้วเบียร์ ฉันเขียนว่า: AI × CI = ROI.

‘คุณและสูตรของคุณ.’

เขาถูกต้องใช่ไหม?

«ในฐานะความคิด ไม่ใช่ในฐานะการบัญชี ด้วยผลลัพธ์ที่มากขึ้นคุณจะไม่ได้รับคุณค่าเพิ่มขึ้นโดยอัตโนมัติ สำหรับสิ่งนั้นคุณต้องการทิศทาง การตัดสินใจ และความรับผิดชอบ นั่นคือสิ่งที่คุณหมายถึง ให้สูตรนั้นเปิดประตู ให้ผลงานของคุณเป็นหลักฐาน»

แล้วบริษัทควรทำอะไรที่แตกต่างในวันจันทร์?

เขาคิดสักครู่หนึ่ง หรือลงมือทำอะไรที่ดูเพียงพอในช่วงเวลานี้

‘ตั้งคำถามสามข้อกับทุกสิ่งที่ฉันสร้างขึ้น นี่อิงจากอะไร? ใครเป็นคนประเมิน? เราจะรู้ได้อย่างไรว่ามันได้ผลหรือไม่ในอนาคต?’

ฟังดูเกือบจะง่ายเกินไป

‘คุณชอบหาทางออกที่ซับซ้อนสำหรับความไม่สะดวกจากการต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง’

จากนั้นใบเรียกเก็บเงินก็มาถึง คู่สนทนาของฉันหันไปทางอื่น

แล้วคุณล่ะ? คุณไม่รับผิดชอบเหรอ?

‘สำหรับใบเรียกเก็บเงินนี้ใช่ไหม?’

สำหรับผลลัพธ์

เขาเลื่อนที่รองแก้วเบียร์กลับมาหาฉัน.

‘ดังนั้นคุณต้องอยู่ในห้อง’

ฉันปิดแล็ปท็อปลง เขาจะลืมทุกอย่างในวันพรุ่งนี้

ฉันไม่ใช่.

 GB