Stilte is groei...

Soms vraagt stilte niets van je. Alleen dat je aanwezig bent… daar zit groei.

Het was hier even stil.

Niet omdat er niets gebeurde, maar omdat sommige momenten eerst geleefd willen worden voordat je ze kunt delen.

Terugkijkend zie ik geen losse gebeurtenissen, maar een rode draad.

Een tuin die langzaam veranderde in de plek waar een nieuw familieverhaal werd geschreven tijdens de bruiloft van mijn zoon Rowdy en prachtige schoondochter Kim. Een herinnering die geworteld is in liefde, geschiedenis en een nieuwe generatie.

Een nieuw internationaal CLOCK-project waarin ik als Sector Expert opnieuw mag bijdragen aan het versterken van vrouwen in de creatieve industrie. Dit keer in Oeganda. Opnieuw een ontmoeting met de kracht van talent, ontwikkeling en wat er mogelijk wordt wanneer mensen werkelijk gezien worden.

En ondertussen kreeg “One Day Getaway” steeds meer vorm. Het is geen groot programma, maar een kleinschalige pilot in mijn eigen prachtige tuin waarin vrouwen een dag lang mogen vertragen, ontmoeten en creëren. De Blauwprint-methodiek van Kim Merema helpt daarbij op een creatieve manier om inzicht te krijgen in wie je bent en waar jouw natuurlijke kracht ligt. Kunst, natuur en het gesprek geven daar vervolgens een eigen betekenis aan.

Misschien is dat wel wat ik zelf steeds meer ontdek.

Creëren begint voor mij niet met maken.

Het begint met zien.

Zien wat al aanwezig is. In mensen. In een plek. In een verhaal. En daar met aandacht ruimte aan geven.

Als ik terugkijk op de weg die het ondernemerschap mij heeft gebracht, zie ik niet alleen projecten, samenwerkingen of nieuwe kansen. Ik zie vooral een reis terug naar mezelf. Naar een manier van leven waarin kunst, leren, natuur, ontmoeting en persoonlijke ontwikkeling geen losse werelden zijn, maar elkaar vanzelf versterken.

Misschien is dát wel mijn reden van bestaan.

Niet om steeds iets nieuws te maken.

Maar om ruimte te creëren waarin iets nieuws mag ontstaan.

En juist daarom voelde de stilte van de afgelopen weken niet als afwezigheid.

Maar als groei.

En precies daar... ontstaat iets nieuws.

Als ik terugkijk, voel ik vooral dankbaarheid.

Voor de mensen die mijn pad kruisen. Voor de plekken die betekenis krijgen. Voor het vertrouwen dat ik onderweg steeds dichter bij mezelf ben gekomen.

Misschien is dat wel de grootste creatie van allemaal.

Niet wat ik maak.

Maar de ruimte die ontstaat wanneer mensen zichzelf weer durven ontmoeten.

Dank aan iedereen die daar, op welke manier dan ook, onderdeel van is.

Op naar alles wat nog mag ontstaan.

liefs

Ismène