Leiderschapsles
De waardevolste les die ik ooit heb geleerd over het laten voelen van mensen dat ze belangrijk zijn, kwam niet uit een managementboek.
Het werd geserveerd met friet en mayonaise.
Die gedachte kwam vanmorgen bij me op.
Niet omdat ik zin had in friet.
Maar omdat ik ouder word, besef ik steeds meer dat de dingen die we ons het meest herinneren vaak de eenvoudigste zijn.
Jaren geleden was overwerken gewoon onderdeel van de job. Het werk moest afgemaakt worden, en we bleven totdat het klaar was. Niet omdat iemand ons daartoe dwong, maar omdat we wilden afmaken wat we samen waren begonnen.
Dan zou de baas, tegen het einde van de avond, gewoon zeggen:
Jongens… de frietjes zijn onderweg.
Dat was het.
Geen toespraken.
Geen medewerker erkenningsprogramma.
Geen certificaten.
Geen grote gebaren.
Gewoon een papieren bakje met hete frites en een royale lepel mayonaise.
En op de een of andere manier…
Het betekende alles.
Niet vanwege de frietjes.
Maar vanwege wat ze vertegenwoordigen.
Iemand had opgemerkt.
Iemand had de extra inspanning opgemerkt.
Iemand had stilletjes gezegd: “Dank je wel.”
Ik ben dat nooit vergeten.
Vandaag de dag investeren bedrijven veel in medewerkerbetrokkenheid, welzijnsinitiatieven, flexibel werken, ongekende vakantiedagen en steeds uitbreidende voordelen.
Die dingen hebben absoluut hun plaats.
Maar ik vraag me soms af of we waardering ingewikkelder hebben gemaakt dan nodig is.
Omdat mensen zich gewaardeerd laten voelen nooit om het bedrag draait dat je uitgeeft.
Het gaat erom mensen het gevoel te geven gezien te worden.
Het is de baas die je naam kent.
De collega die oprecht vraagt hoe het met je gaat.
De klant die zegt,
Dank je. Ik had het niet zonder jou kunnen doen.
De meest waardevolle les die ik ooit heb geleerd over het waardevol laten voelen van mensen, kwam niet uit een managementboek.
Het werd geserveerd met frietjes en mayonaise.
Die gedachte schoot me vanmorgen te binnen.
Niet omdat ik zin had in friet.
Maar naarmate ik ouder word, realiseer ik me steeds meer dat de dingen die we ons het meest herinneren vaak de eenvoudigste zijn.
Jaren geleden was overwerken gewoon deel van de baan. Het werk moest af, en we bleven totdat het klaar was. Niet omdat iemand ons dwong, maar omdat we samen wilden afmaken wat we waren begonnen.
Dan zou de baas simpelweg zeggen: aan het einde van de avond,
Jongens... de frietjes zijn onderweg.
Dat was het.
Geen toespraken.
Geen programma voor erkenning van werknemers.
Geen certificaten.
Geen grote gebaren.
Gewoon een papieren schaal met hete frietjes en een royale klodder mayonaise.
En op de een of andere manier…
Het betekende alles.
Niet vanwege de frietjes.
Maar vanwege wat ze vertegenwoordigden.
Iemand had het opgemerkt.
Iemand had de extra inspanning opgemerkt.
Iemand had stilletjes gezegd: 'Dank je wel.'
Dat heb ik nooit vergeten.
Tegenwoordig investeren bedrijven veel in werknemersbetrokkenheid, welzijnsinitiatieven, flexibele werkmogelijkheden, onbeperkte vakantiedagen en steeds breder wordende voordelen.
Die dingen hebben absoluut hun plaats.
Maar ik vraag me soms af of we waardering ingewikkelder hebben gemaakt dan nodig is.
Omdat mensen het gevoel geven gewaardeerd te worden nooit over hoeveel geld je uitgeeft gaat.
Het gaat erom mensen het gevoel te geven gezien te worden.
Het is de baas die je naam kent.
De collega die oprecht vraagt hoe het met je gaat.
De klant die zegt,
“Dank je wel. Ik had het niet zonder jou kunnen doen.”
De leider die vertrouwen geeft voordat hij resultaten verwacht.
Die momenten kosten heel weinig.
Toch worden het de momenten die mensen jarenlang zullen herinneren.
Hoe ouder ik word, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat de beste dingen in het leven zelden de grootste zijn.
Een rustige kop koffie terwijl de zon opkomt.
Een wandeling langs de Caribische Zee.
Een onverwachte telefoontje.
Een glimlach van een vreemde.
Tijd met de mensen van wie je houdt.
Het leven heeft me geleerd dat niet alles wat waardevol is een prijs heeft.
En niet alles wat duur is, laat mensen zich gewaardeerd voelen.
Soms...
Een papieren bakje frietjes zegt meer dan duizend woorden.
Heb een fantastisch weekend.
De leider die vertrouwen geeft voordat hij resultaten verwacht.
Die momenten kosten heel weinig.
Toch worden het de momenten die mensen jaren onthouden.
Hoe ouder ik word, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat de beste dingen in het leven zelden de grootste zijn.
Een rustig kopje koffie terwijl de zon opkomt.
Een wandeling langs de Caribische Zee.
Een onverwachte telefoontje.
Een glimlach van een vreemdeling.
Tijd met de mensen van wie je houdt.
Het leven heeft me geleerd dat niet alles wat waardevol is een prijs heeft. En niet alles wat duur is, laat mensen zich gewaardeerd voelen.
Soms…
Een papieren bak friet zegt meer dan duizend woorden.
Heb een geweldig weekend.
Meer artikelen van Jan Hogendoorn
