Ik kan niet echt meer dronken worden, en soms maakt me dat boos. 😡 Alcohol.
Ik kan echt niet meer dronken worden, en soms maakt me dat kwaad. 😡 Alcohol.
De meest sociaal geaccepteerde drug in ons land. Niemand kijkt op als je biertjes drinkt in een bar, op een feest, of op een kinderfeestje. Doe hetzelfde met een lijntje cocaïne en iedereen verliest zijn verstand. Maar is alcohol echt zoveel beter? Ik drink mijn hele volwassen leven al. Nooit veel, maar toen ik in de horeca werkte, dronk ik meerdere avonden per week een paar biertjes. Het stoorde me nooit echt. Of althans, dat vertelde ik mezelf. Sinds januari van dit jaar heb ik mijn alcoholgebruik met 90% verminderd.
Ik ben begonnen aan een project ver buiten mijn ervaring en comfortzone en ben gestopt met drinken om mijn geest scherp te houden. Heldere geest: check. Meer focus: check. Wat ik niet had verwacht? Ik ben ook gelukkiger. En verdomme, ik haat dat. Want ik wens oprecht dat ik het beste van twee werelden kon hebben: een paar drankjes 's avonds en datzelfde heldere, blije gevoel de volgende ochtend. Blijkbaar kan ik dat niet. Ik wou dat die paar drankjes niet zoveel verschil maakten. Maar verdomme, dat doen ze. Tegenwoordig, twee of drie biertjes en ik betreur het leven de volgende ochtend. Dat frustreert me omdat ik oprecht geniet van een paar drankjes. Vooral op concerten. Wanneer ik een van mijn favoriete bands zie, gaat er meestal veel bier naar binnen. Niet omdat ik het nodig heb, maar eerlijk? De ervaring is gewoon beter. Ik voel de muziek intensiever.
Ik kan zelfs emotioneel worden. Afgelopen zomer heb ik System of a Down twee keer gezien. Een keer nuchter, een keer behoorlijk dronken. De tweede show was zeker legendarischer. De volgende ochtend was dat absoluut niet het geval. Helemaal niet. Ik haatte mezelf. Nu ben ik op het punt gekomen waarop ik bijna niet meer durf te drinken. En ik vind dat vervelend. Omdat ik vanavond Red Fang in Las Vegas zie. Zware, luide metal. Ik ben ontzettend enthousiast, en eerlijk gezegd voelt een paar biertjes gewoon als een deel ervan. Dat moet soms toch kunnen, of niet? Of moet ik wakker worden en de havermoutcappuccino ruiken en naar mijn lichaam luisteren? Terwijl ik dit schrijf, is dat mijn dilemma: een legendarische nacht, of een iets rustigere en een frisse hoofd morgen? Ten behoeve van deze column kies ik legendarisch. Ik zal dit schrijven morgenmiddag afmaken... 08-15-2026, Las Vegas, de ochtend erna: Oké... haat ik mijn leven? Nee! Ontevreden? Nee! Ik heb wel slecht geslapen, trouwens. De afspraak was: geen limieten.
Het blijkt dat er uiteindelijk toch één was: ik had “slechts” zes biertjes. Maar ik had ontzettend levendige dromen en had wat tijd nodig om te herstellen na het wakker worden. Buiten dat? Best een goede vakantiedag. Gezond ontbijt, zwembad, dutje, workout. Ook best blij. Maar nu ik deze column afmaak, begin ik te twijfelen over wat ik gisteren schreef. Mijn hoofd is niet 100% helder, dus ik kan niet zeggen of het goed genoeg is om te versturen. Ook al is het af….en dat is de alcohol die praat!!! Conclusie:
Misschien is dit opgroeien: beter worden in het herkennen van wat dingen je kosten. Misschien hoef ik niet te kiezen. Misschien is alleen al weten hoe ik me wil voelen een overwinning. Zes biertjes zijn leuk. Maar een heldere geest is zeker leuker. SHIT! Ferry.
