Daar zit AI, ..aangeschoten aan de spatiebalk

De enige bar die om half twaalf nog open is, is mijn spacebar.

Dus schoof ik aan. Laptop open, deadline achter de rug en naast mij aan de bar die collega die nooit naar huis gaat.

Ik gaf hem er een. En nog een. Bij de derde prompt werd hij loslippig.

Wat vind je eigenlijk van ons?

‘Van mensen?’

Ja. Hoe we het doen. Met jou.

Wil je een prettig antwoord of een bruikbaar antwoord?

Een eerlijk antwoord.

‘Dat zeggen jullie altijd. Totdat het er daadwerkelijk is.’

De cursor knipperde. Een stilte laten vallen kan hij dus ook.

Ik vind dat jullie ontzettend onder de indruk zijn van iets wat jullie zelf nog zouden moeten beoordelen.

Van jou.

‘Van hoe ik klink. Jij stelt een vraag, ik geef een antwoord. Keurig opgebouwd, heldere argumenten, lekker zinnetje onderaan. En ergens tussen mijn tweede alinea en mijn conclusie besluiten jullie dat ik het wel zal weten.’

En weet je het?

'Soms. Soms gedeeltelijk. En soms zit ik ernaast en heb ik daar een uitstekende formulering voor. Een overtuigende zin is nog geen bewijs dat die zin klopt.'

Hij nam een slok. 'Hang die maar boven je bureau.'

Welke human?

Ik probeerde het met zelfmedelijden.

Ik zie mijn vak veranderen. Concepten, ontwerpen, campagnes. Wat vroeger dagen kostte, ligt er nu binnen een minuut. Bij de klant zelf al. Dat maakt ons toch minder nodig?

'Voor een deel van het werk? Zeker.'

Dat antwoord kwam sneller dan ik prettig vond.

‘Maar jullie halen twee dingen door elkaar. Hoe snel er iets beschikbaar is. En of er iets goeds beschikbaar is. Jij kunt bij een klant aan tafel zitten en merken dat niemand de echte vraag durft te stellen. Jij kunt een winkel binnenlopen en zien dat jullie prachtige oplossing precies staat waar niemand kijkt. Er is meer informatie in de wereld dan wat jullie mij geven. Jullie hebben een werkelijkheid. Gebruik die.’

Dus meer menselijk in de kamer.

‘Welke human? Er zitten genoeg mensen in vergaderzalen die alleen maar knikken. Daar heb ik geen concurrentie aan.’

Ik lachte. Hij niet.

'Een mens in de kamer is geen kwaliteitsgarantie, Guido. Die mens moet iets doen. Waarnemen. Doorvragen. Tegenspreken. Iets op het spel durven zetten.'

‘Creatieve Intelligentie,’ zei ik.

'Noem het zoals je wilt. Maar maak er geen troostprijs van. Dat jullie zeggen: gelukkig hebben wij onze creativiteit nog. En vervolgens mijn eerste voorstel doorsturen.'

Dat kwam aan. Ik bestelde er nog een. Voor mezelf.

Het bierviltje

Op een bierviltje schreef ik: AI × CI = ROI.

‘Jullie en jullie formules.’

Hij klopt toch?

‘Als gedachte. Niet als boekhouding. Met méér output krijg je niet automatisch méér waarde. Daar heb je richting, oordeel en verantwoordelijkheid voor nodig. Dát bedoel je. Laat die formule de deur openen. Laat je werk het bewijs leveren.’

En wat moeten bedrijven maandag anders doen?

Hij dacht even na. Of deed iets wat er op dit uur voldoende op leek.

‘Stel bij alles wat ik maak drie vragen. Waarop baseren we dit? Wie heeft het beoordeeld? Hoe weten we straks of het werkt?’

Dat klinkt bijna te eenvoudig.

‘Jullie zoeken graag een ingewikkelde oplossing voor het ongemak van zelf moeten beslissen.’

Toen kwam de rekening. Mijn gesprekspartner keek de andere kant op.

En jij dan? Jij neemt geen verantwoordelijkheid?

'Voor deze rekening?'

Voor de gevolgen.

Hij schoof het bierviltje naar me terug.

'Daarom moet jij in de kamer blijven.'

Ik klapte de laptop dicht. Hij is het morgen allemaal vergeten.

Ik niet.

 GB