Daar gaan we weer: kredietcrisis in slow motion

Het is de manier om een date te laten mislukken: begin over de obligatiemarkten. Niet dat je een date moet willen verpesten; het is ook prima om niet te gaan. Maar het is iedereen wel eens overkomen dat de eerste ontmoeting niet voldeed aan de hooggespannen verwachtingen. Daarom moet je ook uitkijken met hooggespannen verwachtingen, maar dat terzijde. Door over een saai onderwerp te beginnen, geef je de ander een prikkel om de date af te breken met de bekende smoezen: de was zit nog in de droger, ik moet de hond uitlaten, mijn moeder ligt nog in bad, bedenk het maar. Het voordeel is dat je dan zelf niet iets naars hoeft te doen. Het onderwerp ‘obligatiemarkten’ is een probaat middel hiervoor, maar gebruik anders waterschapsverkiezingen, de geschiedenis van postzegelperforatie in Nederland of het artikel dat je recentelijk in een juridisch vakblad hebt gelezen over de optimale structuur van een vereniging van eigenaren.

Toch zijn obligatiemarkten spannend. Daar gebeurt het een en ander. We zien de laatste dagen een opmerkelijke stijging van de yield. Dat is de rente op de tweedehandsmarkt voor staatsschulden. Op den duur zorgt dat ervoor dat die overheden veel meer rente moeten betalen op hun schulden. Dat geld verdienen ze door de belasting voor burgers te verhogen, dat zijn u en ik. Kijk, is het toch interessant. Deze week besloot de Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent om zelf obligaties, schuldbewijzen, van de Amerikaanse overheid op te kopen. Zodoende stijgt de koers. Dat is inderdaad vreemd, want een overheid met een begrotingstekort moet geld lenen via die obligaties om uitgaven te kunnen doen. Je gaat dus geld lenen om een lening aan jezelf te verschaffen. Dan zit je inderdaad aan het einde van een economische cyclus, als je op dit soort gekkigheid bent aangewezen.

Bron: Arno Wellens

Lees: https://www.arnowellens.nl/p/daar-gaan-we-weer-kredietcrisis-in