𝗠𝗲𝗱𝗶𝘀𝗰𝗵 𝗺𝗲𝘁𝗲𝗻 𝗶𝘀 𝘄𝗲𝘁𝗲𝗻, 𝗲𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝘃𝗶𝗻𝗱𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗼𝗻𝗴𝗲𝗺𝗮𝗸𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸

𝗠𝗲𝗱𝗶𝘀𝗰𝗵 𝗺𝗲𝘁𝗲𝗻 𝗶𝘀 𝘄𝗲𝘁𝗲𝗻, 𝗲𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝘃𝗶𝗻𝗱𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗼𝗻𝗴𝗲𝗺𝗮𝗸𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸
𝗢𝘃𝗲𝗿 𝘁𝘄𝗶𝗻𝘁𝗶𝗴 𝗷𝗮𝗮𝗿 𝗶𝘀 𝗱𝗶𝘁 𝗻𝗼𝗿𝗺𝗮𝗮𝗹
Afgelopen weekend liet ik een medische scan doen. Niet omdat ik klachten had, en ook niet omdat ik iets verwachtte te vinden. 

De uitkomst was grotendeels voorspelbaar: geen aanleiding tot handelen. Wat me vooral opviel, was niet de scan zelf, maar de reacties erop.

Het ging zelden over de uitkomst. Het ging over het systeem. Dat het zorgsysteem hier niet op ingericht is. Dat het ruis zou opleveren. Dat het druk zou zetten op ziekenhuizen. Daarna volgden de persoonlijkere vragen. Waarom meten als je je goed voelt? Waarom weten wat nog geen probleem is? En vrijwel altijd kwam het gesprek uit bij geld.

Dit was mijn tweede medische scan. Meten zelf is voor mij al meer dan dertien jaar normaal. Niet incidenteel, maar structureel. Dagelijks, over lange tijd, met verschillende hulpmiddelen zoals Withings en WHOOP. Niet omdat die data perfect is, maar omdat herhaling iets laat zien wat een momentopname nooit kan.

Langdurig meten leert mij trends en context. Dat helpt om mijn eigen lichaam beter te begrijpen. Tegelijk merk ik dat, zodra het over het lichaam gaat, meten bij veel mensen omslaat in onrust. Niet kijken voelt verstandiger dan wel kijken. Dat is geen rationele afweging, maar een ingesleten reflex, versterkt door een zorgsysteem dat vooral is ingericht op reageren.

𝗜𝗻 𝗱𝗲 𝗜𝗧 𝘃𝗶𝗻𝗱𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗺𝗲𝘁𝗲𝗻 𝗻𝗼𝗿𝗺𝗮𝗮𝗹. 𝗪𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗱𝗮𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗮𝗹𝘀 𝗵𝗲𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗷𝗲 𝗹𝗶𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺 𝗴𝗮𝗮𝘁?

Dat ongemak is niet uniek voor de zorg. In IT, techniek en risicomanagement vinden we continu monitoren volkomen normaal. Systemen worden gevolgd terwijl ze nog functioneren, niet pas als ze falen. Daar noemen we dat geen angst of overdrijving.

Onze zorg is anders ontworpen. Ze is gebouwd om te handelen bij klachten, niet om vroegtijdig inzicht te gebruiken. Dat wordt steeds minder houdbaar in een context waarin leefstijl gerelateerde aandoeningen toenemen, terwijl vroeg weten vaak goedkoper is dan laat behandelen.

𝗪𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗲𝗹𝘁 𝘃𝗲𝗿𝘀𝘁𝗮𝗻𝗱𝗶𝗴, 𝗼𝗺𝗱𝗮𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘁𝗼𝘁 𝗸𝗲𝘂𝘇𝗲𝘀 𝗱𝘄𝗶𝗻𝗴𝘁.

Datzelfde uitstel zie je ook buiten de zorg. Bij pensioen. Bij defensie. Bij technologische afhankelijkheid. We hebben meestal al genoeg informatie om vooruit te denken, maar stellen het liever uit. Niet uit onwetendheid, maar omdat weten consequenties heeft. Zolang iets “nog geen probleem” is, hoeft er niets te veranderen. Dat voelt comfortabel. Tot het moment dat het niet meer werkt.

Een medische scan is geen belofte op zekerheid. Het is een datapunt dat kennis iets naar voren haalt in de tijd. Precies dat maakt het ongemakkelijk. Niet alleen voor individuen, maar ook voor systemen die gewend zijn pas te bewegen wanneer noodzaak hen dwingt.

Wat is jouw modus operandi: reageren, of vooruitdenken?

#preventie #systeemdenken #zorg #onzekerheid & Scan Clinic