"𝗦𝗹𝗶𝗸𝗸𝗲𝗻 𝗼𝗳 𝘀𝘁𝗶𝗸𝗸𝗲𝗻!" 𝗥𝗶𝗲𝗽 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗯𝘂𝘂𝗿𝗺𝗮𝗻. "𝗗𝗮𝘁 𝗶𝘀 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗲𝗻𝘂 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗱𝗲 𝗯𝗿𝗮𝘃𝗲 𝗯𝘂𝗿𝗴𝗲𝗿".

En weet je? Hij had gewoon gelijk.
We klagen wat af in dit land, maar als het erop aankomt, als het écht pijn doet, als we daadwerkelijk iets moeten ondernemen, dan… stilte.
De WOZ-waarde stijgt jaar na jaar. Meer betalen. Meer slikken. En 90% van ons doet helemaal niks.

Het bezwaartermijn? Allang verstreken.

En dat verbaast me.
Niet vanwege een belastingbrief, maar omdat we collectief verleerd zijn om ergens voor te gáán.

De Nederlandse burger is z’n vermogen kwijt om op te komen voor z’n recht.

Het gaat te goed. De noodzaak is weg. En samenhorigheid? Die hebben we in de jaren 70 achtergelaten.

We zijn solisten geworden. Gezin, hypotheek, vakantie. Prima geregeld. Tot het ineens niet meer prima is. En dan?

𝗪𝗮𝗻𝗻𝗲𝗲𝗿 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝘄𝗲 𝘇ó 𝗺𝗮𝗸 𝗴𝗲𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻?

Waarom vinden we het normaal dat een hogere WOZ-waarde ‘goed nieuws’ zou zijn, terwijl het je portemonnee leegrooft?

Waarom hebben we een overheid die burgers tot melkkoeien maakt, en burgers die dat gewoon slikken?

Waarom zijn we vergeten dat vrijheid geen staat van zijn is, maar een keuze. Een houding?

We kunnen blijven doen alsof het systeem nog vóór ons werkt. Maar laten we eerlijk zijn:
𝗛𝗲𝘁 𝘀𝘆𝘀𝘁𝗲𝗲𝗺 𝘄𝗲𝗿𝗸𝘁 𝗼𝗽 𝘇’𝗻 𝗯𝗲𝘀𝘁 ó𝘃𝗲𝗿 𝗷𝗲 𝗵𝗲𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗼𝗽 𝘇’𝗻 𝘀𝗹𝗲𝗰𝗵𝘁𝘀 𝘁é𝗴𝗲𝗻 𝗷𝗲.

Maar wat als het anders kan?
Wat als jij weer écht eigenaar wordt van je data, je eigendom, je keuzes?
Wat als belastingdruk geen mysterie meer is, maar iets waar je grip op hebt?

Ik geloof dat technologie die ruimte kan geven maar dan wél technologie die vóór de burger werkt.

Niet Big Brother. Maar Core.
Decentraal, veilig, eerlijk. Geen gedoe, geen praatjes maar structuur. Grond onder je voeten.

Het begint bij bewustzijn.
Dan komt eigenaarschap.
En pas daarna: beweging.

Dus nog één keer: Wanneer heb jij voor het laatst écht ergens voor gestáán?

👉 Laat van je horen.
👉 Maak bezwaar.
👉 Bouw mee aan iets beters.

Of blijf slikken. Tot je stikt.