จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณพบกันอีกครั้งในทุกช่วงของความสัมพันธ์ของคุณ?

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณทั้งคู่พบกันอีกครั้งในแต่ละช่วงของความสัมพันธ์?
นี่คือแค่ 'สิ่งที่เกิดขึ้น' ในความสัมพันธ์หรือไม่? หรือมันเกิดขึ้นเมื่อเราไม่พบกันอีกเหมือนที่เราเป็นตอนนี้?
ฤดูร้อนนี้ ฉันใช้เวลาหนึ่งเดือนที่ชายฝั่งโครเอเชีย ฉันฟัง ฉันสังเกต ฉันนั่งอยู่ในความเงียบ รอบตัวฉันมีบ้านที่สวยงาม รถยนต์ อาหาร เสื้อผ้า และวันหยุด และมีผู้คนที่ไม่幸ที่รอโอกาสให้คนอื่นเปลี่ยนเสื้อผ้า หลบเลี่ยงการสนทนาและไม่เคลื่อนเข้าหากัน มันกลายเป็นเรื่องชัดเจนอย่างรวดเร็ว: คุณไม่สามารถซื้อความสุขได้ และคุณไม่สามารถจ้างงานความสัมพันธ์ให้กับวิถีชีวิตได้
บางครั้งมีใครสักคนถามว่าฉันใช้ชีวิตอย่างไร ใครอยู่ในชีวิตของฉัน และฉันมีความสุขไหม ฉันสามารถตอบด้วยรอยยิ้ม ฉันทำการตัดสินใจจากตัวเอง ไม่ทำข้อตกลงที่ทำให้ความสอดคล้องภายในของฉันต้องเสียไป แค่เป็นตัวของตัวเอง
ประสบการณ์นั้นทำให้ฉันมีคำถามหนึ่งข้อที่ฉันกลับมาคิดในโค้ชชิ่งและในชีวิต: "จะเกิดอะไรขึ้นหากคุณสร้างการติดต่อใหม่ในทุกขั้นตอนของความสัมพันธ์ เหมือนกับที่คุณพบกันครั้งแรก?"
ความสัมพันธ์ไม่ใช่เรื่องราวเดียว มันเป็นชุดของการเปลี่ยนผ่าน
การวิจัยเกี่ยวกับวงจรชีวิตของครอบครัวได้แสดงให้เห็นมานานแล้วว่าคู่รักจะต้องผ่านช่วงต่างๆ ที่คาดเดาได้ ใน "การพัฒนาครอบครัว" เอเวลิน ดูวัล ได้อธิบายว่า ครอบครัวเปลี่ยนจากการสร้างคู่รักไปสู่การสร้างครัวเรือน การเลี้ยงดูเด็ก การปล่อยพวกเขาออกไป และแล้วก็พบกันอีกครั้งโดยไม่มีโครงสร้างของการเป็นพ่อแม่ในชีวิตประจำวัน [1] ระดับความพึงพอใจในชีวิตสมรสมักจะอยู่ในจุดสูงสุดก่อนที่เด็กคนแรกจะเกิด ลงมาช่วงปีที่ต้องเลี้ยงดูลูก และอาจเพิ่มขึ้นอีกครั้งเมื่อคู่รักเจรจาใหม่ว่า พวกเขาคือใครสำหรับกันและกัน
การเป็นพ่อแม่เองก็เปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ไปแล้ว บนเว็บไซต์ Brainz อธิบายว่า จะรักษาความเชื่อมโยงในความสัมพันธ์เมื่อการเป็นพ่อแม่ทำให้ความสำคัญเปลี่ยนไปได้อย่างไร โดยกล่าวว่าอัตลักษณ์ใหม่ ๆ ไม่ใช่แค่โลจิสติกส์ใหม่ ๆ สามารถทำให้คู่รักรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียตัวเองและกันและกัน สถาบันกอตต์แมนได้รายงานว่า คู่รักจำนวนมากประสบปัญหาความพอใจในความสัมพันธ์ลดลงหลังจากที่มีลูกคนแรก การลดลงนี้ไม่ใช่หลักฐานว่า ความรักล้มเหลว แต่มันเป็นหลักฐานว่าความสัมพันธ์ได้เข้าสู่ช่วงใหม่และต้องการการสนทนาใหม่
ปีหลังจากที่เด็ก ๆ ออกจากบ้านคือจุดเปลี่ยนที่ละเอียดอ่อนอีกครั้ง ศูนย์วิจัยพิวแสดงให้เห็นว่าการหย่าร้างที่เรียกว่า 'เกรย์ ดิเวิร์ซ' ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากอายุ 50 ปี ได้เพิ่มขึ้นอย่างมากตั้งแต่ปี 1990 [6] ซูซาน บราวน์ และฉัน ฟิน หลิน ได้กล่าวถึงรูปแบบนี้ในงานศึกษาในปี 2012 และการวิจัยในภายหลังใน 'วารสารการแต่งงานและครอบครัว' ได้แสดงให้เห็นว่าสัดส่วนของคู่รักที่หย่าร้างมีอายุมากกว่า 50 ปี ขึ้นไปนั้นมีจำนวนมากขึ้น ซึ่งมักจะเป็นอายุที่เด็ก ๆ ออกจากบ้านบ่อยครั้ง [4]
ที่หมายความว่า ช่วงกลางชีวิตไม่ได้หมายความว่าจะเกิดวิกฤตโดยอัตโนมัติ คู่รักหลายคู่ใช้ช่วงนี้เพื่อทำให้ความใกล้ชิดลึกซึ้งขึ้น ความแตกต่างไม่ได้มีความสุขเสมอไป ขึ้นอยู่กับว่าคู่นั้นจะจัดการกับช่วงใหม่ว่าเป็นความสัมพันธ์ใหม่หรือยังคงใช้ชีวิตอยู่ภายใต้สคริปต์เก่าๆ
การอ่านที่เกี่ยวข้อง: 6 สัญญาณว่าความสัมพันธ์ของคุณต้องการความสนใจเต็มที่ของคุณหลังจากที่เด็กๆ ย้ายออกจากบ้าน.
ทำไมเราถึงหลงทาง: สมมติฐานแทนที่ความอยากรู้
สิ่งที่ฉันเห็นในฤดูร้อนนั้นไม่ใช่การขาดแคลนทรัพยากร แต่เป็นการขาดแคลนแนวทาง ผู้คนคาดหวังว่าผู้อื่นจะเปลี่ยนแปลง พวกเขาหลีกเลี่ยงการพูดคุยที่ยากลำบาก พวกเขายุ่งอยู่กับบ้าน งานเลี้ยง และการเดินทาง ความสัมพันธ์กลายเป็นระบบโลจิสติกที่แบ่งปันกันแทนที่จะเป็นการพบปะที่มีชีวิต
จอห์น กอตต์แมน และแนน ซิลเวอร์ ช่วยอธิบายว่าทำไมสิ่งนี้จึงมีค่าอย่างยิ่ง ในหนังสือ "เจ็ดหลักการสร้างความสำเร็จในชีวิตคู่" พวกเขาแสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนขึ้นอยู่กับการหันหน้าเข้าหากันและการปรับปรุง "แผนที่ความรัก" — ความเข้าใจในความหวัง ความกลัว และความเป็นจริงในชีวิตประจำวันของคู่ของเรา [2] แผนที่ความรักไม่ใช่รายการข้อเท็จจริงตั้งแต่เริ่มต้นความสัมพันธ์ แต่เป็นภาพที่มีชีวิตของอีกฝ่ายในตอนนี้
ภาพถ่ายค่อยๆ จางหายไป หลังจากที่เด็กเกิดขึ้น เปลี่ยนงาน หรือเมื่อเด็กๆ ย้ายออกจากบ้าน แผนที่เก่าไม่ตรงกับประเทศอีกต่อไป คุณยังคงจดจำใบหน้าข้ามโต๊ะ แต่บางทีคุณอาจไม่สามารถจดจำชีวิตภายในที่อยู่เบื้องหลังได้ คุณคิดว่าคุณรู้จักอีกฝ่าย จริงๆ แล้ว คุณรู้จักเวอร์ชันของเขาที่เป็นเวลา 5 หรือ 10 ปีที่แล้ว
การปรับปรุงแผนที่ความรักไม่จำเป็นต้องมีการสนทนาที่ดราม่า มันต้องการความอยากรู้อยากเห็นโดยไม่มีอคติ คำถามอาจจะง่ายมาก: ในฤดูกาลนี้ อะไรคือสิ่งที่ครอบงำความคิดของคุณ? คุณกำลังฝันถึงอะไรในขณะนี้ซึ่งคุณไม่เคยฝันมาก่อน? คุณต้องการที่จะพบกันอย่างไร ไม่ใช่ในรูปแบบทั่วไป แต่ในช่วงนี้ของชีวิตคุณ? อะไรจะทำให้คุณรู้สึกมีความสุข ถูกต้องตามกฎหมาย และมีชีวิตชีวาในความสัมพันธ์นี้ในวันนี้?
กอตต์แมนเชื่อมโยงสิ่งนี้กับการเคลื่อนไหวเล็กๆ ทุกวัน: การหันไปยังผู้ติดต่อ เมื่อใครบางคนพูดว่า "วันนี้ฉันมีวันที่แปลก" นั่นคือความพยายามในการติดต่อ แผนที่รักที่มีชีวิตได้ยินการเชิญชวน แผนที่ที่ล้าสมัยได้ยินเพียงเสียงเท่านั้น
ซู จอห์นสันเพิ่มชั้นความผูกพันใน 'โฮลด์ มี ไทท์' (Hold Me Tight)。[3] ในช่วงวัยมัธยมมักเป็นช่วงที่การป้องกันเก่าๆ เริ่มบางลง บทบาทที่เคยจัดระเบียบความสัมพันธ์ - ผู้ปกครอง ผู้ดูแล ผู้จัดงาน ผู้สร้างสันติ - จะผ่อนคลาย สิ่งที่เหลืออยู่คือคำถามที่คู่รักหลายคู่เลื่อนออกไปเป็นเวลาหลายปี: 'เรายังคงเลือกกันและกันในแบบที่เราเป็นอยู่หรือไม่?'
การเติบโตแยกจากกันไม่ใช่ความล้มเหลวของความรักเสมอไป มักเป็นความล้มเหลวในการอัปเดต คนสองคนยังคงเปลี่ยนแปลง แต่ความสัมพันธ์กลับถูกแช่แข็งไว้ ในเว็บไซต์ Brainz อธิบายถึง วิธีที่ช่วงเวลาที่ยากลำบากทำให้คู่รักระยะยาวกลายเป็นรูมเมทและ วิธีค้นหาหนทางกลับ ว่าเป็นการเคลื่อนไหวเงียบที่คล้ายกัน: สองคนที่ยังคงใช้ชีวิตร่วมกัน แต่ไม่พบกันในฐานะคู่ชีวิตอีกต่อไป
ความสุขซื้อไม่ได้ และการเชื่อมต่อก็เช่นกัน.
ความสะดวกสบายทางวัตถุสามารถสร้างความสะดวกได้ แต่ไม่สามารถสร้างการมีอยู่ขึ้นมาได้ เมื่อหลีกเลี่ยงการสนทนา ความห่างเหินจะค่อยๆ เพิ่มขึ้น เมื่อคนหนึ่งรอให้อีกฝ่ายเปลี่ยนแปลง ทั้งสองฝ่ายจะติดอยู่ ในเมื่อเราเปรียบความสัมพันธ์เป็นผลิตภัณฑ์ที่เสร็จสมบูรณ์ แทนที่จะเป็นกระบวนการที่มีชีวิต เราจะหยุดการตั้งคำถาม
ใน "การหย่าร้างแบบเทา: สิ่งที่เราสูญเสียและได้จากการแยกตัวในวัยกลางคน" โจเซลีน อีลีส ครอว์ลีย์พบว่าการหย่าร้างในภายหลังหลายครั้งไม่ได้เกิดจากความปรารถนาอย่างกะทันหันที่จะมีสถานะชีวิตใหม่ [5] คู่รักมักตั้งคำถามง่ายๆ ที่ยากกว่านี้: "ตอนนี้ความมีค่าในชีวิตแต่งงานนี้อยู่ที่ไหน?" คำถามนี้ดังขึ้นเมื่อเด็กๆ ไม่มีการจัดระเบียบวันอีกต่อไป.
ท่าทีของฉันเองนั้นเรียบง่าย และเป็นท่าทีเดียวกับที่ฉันนำมาใช้ในการโค้ช: ฉันเลือกจากตัวเอง ฉันไม่ยอมละทิ้งการจัดระเบียบภายในของตัวเองเพื่อรักษารูปแบบให้สมบูรณ์ นั่นไม่ใช่ความแข็งกร้าว แต่มันคือความชัดเจน ความสัมพันธ์สามารถอยู่รอดได้ก็ต่อเมื่อทั้งสองคนสามารถเป็นตัวของตัวเองได้จริงและถ้าทั้งคู่ยินดีที่จะพบกับตัวตนที่แท้จริงของกันและกัน
ความสนใจที่เปลี่ยนแปลงไปในช่วงอายุกลางอาจทำให้ช่องว่างขยายกว้างขึ้นหรือเปิดบทใหม่ ดูเพิ่มเติมที่: วิกฤตวัยกลางคน: ความสนใจที่เปลี่ยนแปลงส่งผลต่อความสัมพันธ์อย่างไรและวิธีแก้ไขความขัดแย้ง.
คำเชิญ: พบกันอีกครั้งโดยไม่มีสมมติฐาน
จินตนาการสิ่งนี้เหมือนเป็นการฝึกซ้อม ไม่ใช่จินตนาการ ในทุกช่วงเวลา หลังจากการแต่งงาน หลังจากมีลูกคนแรก หลังจากการกบฏของวัยรุ่น หลังจากบ้านเงียบสงบ คุณจะนั่งเหมือนกำลังถูกแนะนำใหม่
ไม่มีข้อสมมติ ไม่มีคำว่า 'ฉันรู้แล้วว่าคุณเป็นอย่างไร' ไม่มีการเรียกร้องให้ผู้อื่นยังคงเป็นอย่างที่พวกเขาเป็นเมื่ออายุ 28 ปี
คุณถาม: ตอนนี้คุณคือใคร? คุณฝันถึงอะไรในช่วงชีวิตนี้? คุณต้องการพบเจอในลักษณะไหน? อะไรจะทำให้คุณมีความสุข ได้รับความเคารพ และมีชีวิตชีวาในความสัมพันธ์นี้ในวันนี้?
นี่ไม่ใช่โรแมนติกที่ขี้โมโห นี่คือสุขอนามัยในความสัมพันธ์ คู่รักที่ทำผ่านการเปลี่ยนแปลงได้ดีจะไม่เหมือนเดิม พวกเขาจะเจรจาเรื่องอัตลักษณ์, ความใกล้ชิด, เวลา และความหมายอีกครั้ง พวกเขาจะทำให้ผู้ใหญ่สองคนใหม่ปรากฏตัวขึ้นภายในสายสัมพันธ์เก่า
การเปลี่ยนแปลงในชีวิตจะสามารถดำเนินไปได้เมื่อผู้คนสามารถระบุได้ว่าอะไรสิ้นสุดลง อะไรเริ่มต้นขึ้น และอะไรยังคงสนับสนุนพวกเขาอยู่ ทฤษฎีการเปลี่ยนผ่านของแนนซี่ ชลอสเบิร์กอธิบายสิ่งนี้ได้อย่างง่าย ๆ: การเปลี่ยนผ่านไม่ใช่เพียงเหตุการณ์ แต่ยังเป็นการเปลี่ยนแปลงในบทบาท กิจวัตร และอัตลักษณ์ [7] ความสัมพันธ์ก็ไม่แตกต่างกัน หากช่วงชีวิตเปลี่ยนไปและการสนทนาไม่เปลี่ยนแปลง ระยะห่างก็แทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้
คุณจะมีความสุขมากขึ้นหรือไม่? คุณจะเลือกกันอีกครั้งหรือไม่? หรือความซื่อสัตย์จะบอกว่าความสัมพันธ์นั้นสิ้นสุดลงแล้วและเหลือเพียงแค่ความเคยชิน?
นี่ไม่ใช่คำถามที่มองโลกในแง่ร้าย นี่คือผู้คนที่เคารพ กัน ความสัมพันธ์ต้องการความจริงมากกว่าผลสัมฤทธิ์
แล้วคุณล่ะ?
คุณหยุดมีความอยากรู้ในความสัมพันธ์ของคุณเมื่อไหร่? คุณอยู่ในช่วงไหน และคุณหยุดอัปเดตเวอร์ชันไหนของคู่ของคุณ?
ถามตัวเองอย่างเงียบ ๆ และตรงไปตรงมาว่า: ตอนนี้ฉันฝันถึงอะไรอยู่? ฉันต้องการให้คนอื่นปฏิบัติกับฉันอย่างไรในช่วงเวลานี้ของชีวิตและความสัมพันธ์นี้? อะไรจะทำให้ฉันมีความสุขจริงๆ ไม่ใช่เมื่อห้าปีก่อน แต่ในวันนี้?
หากคุณพร้อมที่จะตั้งคำถามเหล่านี้กับตัวเอง คุณก็สามารถตั้งคำถามเหล่านี้กับคนข้างๆ คุณได้ นั่นคือเมื่อความสัมพันธ์ถูกปรับปรุงหรือความจริงถูกเปิดเผย
ในงานของฉัน รวมถึง Sparks in Relationships นี่คือแกนหลักของการสนทนา: การเติบโต ความคาดหวังที่เปลี่ยนแปลง และการเปลี่ยนแปลงของแนวคิดที่จำเป็นเพื่อให้ความสัมพันธ์ยังคงดำเนินต่อไปในขณะที่ชีวิตยังคงเปลี่ยนแปลง.
คุณไม่จำเป็นต้องติดอยู่ในบทเก่าๆ คุณสามารถพบกันได้อีกครั้ง
ภาพถ่ายโดย Michelle Muus Photography ที่ Suitehotel Pincoffs ซึ่งทำให้เป็นไปได้โดยแพลตฟอร์ม PUT-IT-ON.
ติดตามฉันได้ที่ Facebook, Instagram และ LinkedIn และเยี่ยมชม เว็บไซต์ ของฉันเพื่อข้อมูลเพิ่มเติม!
ลิเดีย พอธ, โค้ชการเปลี่ยนแปลง
ลิเดีย โพธ เป็นโค้ชที่เปลี่ยนแปลงชีวิตด้วยคุณวุฒิระดับ 7 OTHM และได้รับการรับรองจากสมาคมโค้ชแห่งสหราชอาณาจักร (AC) เธอเป็นผู้ก่อตั้ง MyLifeCoachingHub โดยมีประสบการณ์กว่า 20 ปีในการออกแบบสภาพแวดล้อมในเมืองในฐานะสถาปนิก นักวางแผนเมือง และอาจารย์/ที่ปรึกษาใน TU Delft ขณะนี้เธอใช้ข้อมูลเชิงกลยุทธ์นั้นเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งให้กับบุคคล ผู้บริหาร มืออาชีพที่มีความสามารถสูง และผู้ที่ฟื้นตัวจากพลศาสตร์ที่เป็นพิษ วิธีการร่วมสร้างของเธอก่อให้เกิดความไว้วางใจที่ลึกเกิดขึ้นเพื่อปลดล็อกเสรีภาพส่วนบุคคล ความเป็นผู้นำที่แท้จริง และความสุข ผ่านการโค้ชแบบตัวต่อตัว โปรแกรม และการพักผ่อนเชิงลึกที่บาหลีและโครเอเชีย เธอช่วยลูกค้าของเธอให้กลับมาสัมพันธ์กับตัวตนที่แท้จริงและเจริญเติบโตอย่างยั่งยืน เป้าหมายของเธอคือการทำให้แน่ใจว่าไม่มีใครถูกทิ้งไว้ข้างหลังในเส้นทางการเปลี่ยนแปลงเป็นตัวตนที่ดีที่สุดและกลมกลืนที่สุดของพวกเขา
อ้างอิง:
ดูวาล, อี. เอ็ม. (1957). การพัฒนาครอบครัว. เจ. บี. ลิปพินคอต.
[2] ก็อตต์แมน, เจ. เอ็ม., & ซิลเวอร์, เอ็น. (2015). หลักการเจ็ดประการเพื่อทำให้การแต่งงานประสบความสำเร็จ. ฮาร์โมนี บุ๊คส์.
[3] จอห์นสัน, เอส. เอ็ม. (2008). โฮลด์ มี สไตฟ: เจ็ดการสนทนาเพื่อชีวิตที่เต็มไปด้วยความรัก. ไคลน์, บราวน์ ฟองค์.
บราวน์, เอส. แอล. และลิน, ไอ. เอฟ. (2012). การปฏิวัติการหย่าร้างสีเทา: การหย่าระหว่างวัยกลางคนและผู้สูงอายุที่เพิ่มขึ้น, 1990 ถึง 2010. วารสารการสูงวัย: ซีรี่ส์ B.
[5] คราวลีย์, J. E. (2018). การหย่าร้างแบบเกรย์: สิ่งที่เราสูญเสียและได้จากการแยกตัวในวัยกลางคน สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย.
[6] ศูนย์วิจัยพิว. (2017). ภายใต้การนำของเบบี้บูมเมอร์ อัตราการหย่าร้างสำหรับประชากรที่อายุ 50 ปีขึ้นไปในอเมริกากำลังเพิ่มขึ้น.
[7] ชลอสเบิร์ก, N. K. (1981). โมเดลสำหรับการวิเคราะห์การปรับตัวของมนุษย์ต่อการเปลี่ยนแปลง. นักจิตวิทยาการให้คำปรึกษา, 9(2), 2-18.
สถาบันกอตต์แมน สรุปการวิจัยเกี่ยวกับความพอใจในความสัมพันธ์หลังจากการคลอดบุตรคนแรก
บทความอื่น ๆ โดย Lidija Poth

การพักผ่อนทางจิตใจที่มีคุณค่าเฉพาะสำหรับสมาชิก PUT-IT-ON
9 มิ.ย. 2569 · 08:03อ่านต่อ
การประชุมเชิงปฏิบัติการความมั่งคั่งภายใน 5 กรกฎาคม 2026 | วิลล่าเลมาร์โอ, ซิโมนชาฟเฟน
18 พ.ค. 2569 · 08:47อ่านต่อ
การเต้นรำด้วยความรู้สึกและทำไมเราถึงไม่สามารถเข้าถึงอารมณ์ของเราได้บ่อยครั้งและทำไมมันถึงสำคัญ
6 พ.ค. 2569 · 09:57อ่านต่อ
