ขีดจำกัดไนโตรเจน: ที่ไหนคือจุดสิ้นสุดของเหตุผลและจุดเริ่มต้นของความบ้าคลั่ง?

ขอบของไนโตรเจน: ตรรกะสิ้นสุดที่ไหนและความบ้าคลั่งเริ่มต้นที่ไหน?

ทำไมถึงเป็นไปได้ที่ด้านเยอรมันของชายแดนดูเหมือนว่าไนโตรเจนแทบจะไม่เป็นปัญหา ในขณะที่เราในเนเธอร์แลนด์บีบให้ชาวนา kneel? ในเยอรมนีจำเป็นต้องมีใบอนุญาตเมื่อมีการตกตะกอนไนโตรเจนมากกว่า 7 โมลต่อเฮกตาร์ต่อปี ขณะที่ในเนเธอร์แลนด์เกณฑ์อยู่ที่ 0.005 โมล

ที่ด้านหนึ่งของชายแดน ชาวนาสามารถขยายตัวได้โดยไม่ต้องมีปัญหามากนัก ในขณะที่อีกด้านหนึ่งพวกเขาถูกบังคับให้ออกไป ถูกจำกัด หรือแม้แต่ถูกบังคับให้หยุด

นี่บอกอะไรเกี่ยวกับวิธีการของเรา? นี่คือการเมืองหรือเพียงแต่การตั้งใจอย่างเหลือเชื่อ?

เราสูญเสียการติดต่อกับความเป็นจริง แทนที่จะทำงานร่วมกับชาวนา เราทำให้พวกเขากลายเป็นแพะรับบาปของระบบที่ล้มเหลว

ให้เราหยุดตามแบบจำลองและกฎเกณฑ์ที่ไม่สอดคล้องกับแนวปฏิบัติอย่างหลับหูหลับตา เราต้องการนโยบายที่ตั้งอยู่บนการวัดที่เป็นจริง การทำงานร่วมกับเกษตรกร และมุมมองที่องค์รวมต่อธรรมชาติและการเกษตร

ยืนหยัดเพื่อแผนการไนโตรเจนที่ยุติธรรมกว่า แชร์ข้อความนี้ ถามคำถามกับผู้กำหนดนโยบาย และสนับสนุนความคิดริเริ่มที่มุ่งหวังจะสร้างความสมดุล ทั้งหมดนี้เราทำได้เฉพาะเมื่อรวมกัน